Een toerist in Niamey

Niamey, of Niger bij uitbreiding, is niet echt een toeristische bestemming. Maar wij hebben een logee uit België en dus spelen we toeristje in “eigen” land. Alleen is er hier niet bijster veel te doen voor toeristen. En dus namen we hem mee naar de supermarkt en de groenteman, toch ook heel anders dan in België.
Het verkeer is een attractie op zich en harde werkman dat hij is ging hij met Marc mee naar het werk. Het dagelijkse leven in Niamey (inclusief restaurants en ons zwembad) zorgde de eerste dagen voor genoeg vermaak.

Maar toen werd het weekend en waren we toe aan iets spannender. En zo stonden we zaterdag ochtend tussen de nijlpaarden, dinosaurussen en zelfs een boze leeuw.
We bezochten Musée national Boubou-Hama. De vorige keer sloegen we de “dierentuin” over, deze keer lieten we ons toch verleiden om langs de stinkende hokken met gieren en geiten te wandelen. Van die laatsten liepen er overigens dubbel zoveel los rond over het terrein (en in de gemiddelde straat in Niamey). Maar, heel bijzonder aldus de gids; in het hok hadden ze er ook eentje met drie poten.

Nog erger werd het toen we verder liepen naar de nijlpaarden. Twee stuks zijn er, die een 2-persoons bassin hebben waarin ze net niet helemaal onder kunnen. Je ziet dus altijd de twee ruggen, en zo nu en dan komt er een hoofd boven. Veel meer beweging is er niet, daarvoor ontbreekt het ze aan ruimte.


We hielden het daarna voor gezien en gingen de dinosaurussen bekijken. Deze hebben een iets groter hok, al zijn ze natuurlijk dood. We zagen er onder andere een van het type “dinosaurus”, toch handig die bordjes erbij 🙂


Via de markt met lokaal gefabriceerde souvenirs belandden we nog voor het betonnen hok van een hele zielige en depressieve leeuw. Boos ook, hij onderbrak zijn geijsbeer voor een luide brul. De plaatselijke jeugd bekogelde hem met steentjes en van wat ooit zijn ontbijt was geweest bleef niets meer over dan een paar botten. Niets om blij van te worden, arm beest. Wij werden er ook niet blij van en reden met gierende banden naar huis, alwaar we de middag sleten in het zwembad en aan de bbq.


Nu wil ik het museum niet helemaal afkraken; de dinosaurus-skeletten zijn mooi en er zijn ook zalen met klederdracht van de verschillende lokale stammen en voorbeelden van hutjes waarin geleefd werd/wordt. Voor de liefhebber zijn er leuke souvenirs te verkrijgen, dus het is de € 2,30 entree wat mij betreft best waard. Maar sla de zoo alsjeblieft over en maak een boottochtje op de rivier als je nijlpaarden wilt zien. Of ga naar Zambia, dan krijg je er nog olifanten, leeuwen en ander moois bovenop. Zonder tralies of beton.

Wat Niger wèl heeft, zijn giraffen. Ze wonen zo’n 60km buiten de stad, in de buurt van het dorpje Kouré. We besloten ze een bezoekje te brengen, maar wilden graag met twee auto’s rijden. Je weet tenslotte nooit of je autopech krijgt ofzo.
Opsplitsen vonden we niet gezellig, dus namen we Issa mee. Hij kan autorijden (een vereiste), auto’s repareren (kan zomaar handig zijn) en weet de weg.

We vertrokken om 8 uur ’s ochtends, maar nog voor de poort achter onze auto dichtviel stond Issa al stil met mijn RAV4. Die wilde niet meer starten. Benzine op, dacht men. Het metertje zei van niet, maar vooruit maar, met een jerrycan naar het tankstation.
Ondertussen duwden we de auto voor- en achteruit de straat door maar starten lukte niet.
IMG_3649
Ook benzine bracht geen soelaas want toen was de accu ook nog leeg. Gelukkig was Issa zijn accu snel van plaats verwisseld met de mijne en werd ook een ander mankement gevonden en tijdelijk opgelost. En zo konden we om 9 uur alsnog vertrekken.

Het was superleuk om de stad eens achter ons te laten; niet vanzelfsprekend hier. Helaas is de situatie momenteel niet veilig genoeg om ons te veel buiten de stadsgrenzen te begeven. We zagen veel geiten, wat kamelen en betaalden een boete (Issa deed zijn gordel los om zijn portemonnee te pakken om de tol te betalen. Maar dat mocht dus niet. Typisch, als je bedenkt dat half Niamey zonder gordel/helm rijdt (https://elskeinanderland.com/2019/07/24/de-helm/) en Issa toch echt stilstond op vraag van meneer agent.


Maar goed. Uiteindelijk geraakten we in Kouré en vonden we met een gids al snel een kudde van 25 giraffes. We konden rustig rondwandelen tussen de langnekken (iedereen heeft het over die nek, maar de benen al eens gezien?!) en foto’s maken.

Een aanrader!! De innerlijke toerist is meer dan tevreden gesteld.
En nu is het alweer bijna tijd voor de logee om in te pakken; hij vertrekt dinsdagavond. En ook ik mag gaan inpakken, woensdag ochtend gaan Andres, Nora en ik richting België. Hopelijk is Andres, sinds vannacht geveld door buikgriep oid, weer wat opgeknapt dan….

Grtjs uit Niamey

 

 

De Helm

Hier in Niamey zijn motors niet weg te denken uit het straatbeeld. En met motor bedoel ik eigenlijk alles wat een motor heeft en op twee wielen rijdt, ook scooters en brommers enzo. Het is een geliefd vervoersmiddel, want minder duur dan een auto of taxi en sneller dan een fiets of te voet. Bovendien kun je op twee wielen veel verkeers-opstoppingen omzeilen.
IMG_0343
Want hoewel ze toch echt een zwakkere weggebruiker zijn, laveren ze door het toch al niet zo gestructureerde verkeer dat het een lieve lust is. Ze duiken constant op in je linker- of rechter autospiegel en inhalen of voordringen doen ze waar het maar kan. Het gaat dan ook regelmatig eens mis….

Waar Bert Visscher ons jaren geleden al op het belang van De Helm wees, zijn ze hier in Niger sinds oktober 2018 ook eindelijk overtuigd. Het dragen van een helm/gordel werd toen bij wet verplicht gemaakt. Nog beter zou zijn om iedereen gewoon goed te leren auto/motorrijden, maar dit is een begin, denk ik. Mits iedereen zich eraan houdt natuurlijk.
BertVisscher_helm_1441890216
Maar daar wringt het schoentje, of de helm. Want ondanks de plicht, zijn er toch nog veel “blote” hoofden op de weg. En degenen die wel braaf een helm dragen nemen het niet zo nauw met de pasvorm. Of de staat van de helm. Ik kom regelmatig een jonge gast tegen hier in de buurt. Rijdt op een flinke brommer (of motor, ik weet het verschil dus niet zo goed), met een flinke helm. Hij moet bij elke hobbel of bocht zijn helm weer recht “schudden”, anders zakt die voor zijn ogen.

a13afbe4-7c2c-4412-b4b0-c94c34c68e58
Deze heeft betere tijden gekend….

Wat er ook populair is, is de bouwvakkershelm en de fietshelm. Die zijn immers veel goedkoper. Het kan je maar een vals gevoel van veiligheid geven. Het kin riempje wordt uiteraard niet gebruikt, waardoor de helm in 9 van de 10 gevallen eerder het asfalt raakt dan de persoon die erin zat. Toeareg-mannen denken genoeg te hebben aan hun tulband.
En ook al gezien: een ijzeren vergiet. Echt waar. Hoe dat in/rond je schedel gewikkeld zit na een flinke uitschuiver wil ik eigenlijk niet weten.

Beschermende kleding is al helemaal ondenkbaar hier; te duur en te warm. De gemiddelde motorrijder rijdt dan ook in zijn/haar alledaagse kloffie en op slippers. En ze rijden bijna nooit alleen; partner, kinderen, buren, vrienden…. Iedereen vindt wel een plekje op de motor.

Helaas heb ik weinig ondersteunend beeldmateriaal bij deze blog. Want waar de politie niets doet aan het niet dragen van een helm, heb ik ondertussen aan den lijve ondervonden dat ze wèl optreden bij het hanteren van een telefoon (en dus camera) achter het stuur. En zo laat ik al die motors dus maar gewoon voorbij zoeven, zonder ze vast te leggen op de gevoelige plaat.

Dat ik de tuinman van de buren zo snel niet op de foto kreeg vanochtend, spijt me eigenlijk nog het meest; hij fietst rond met een elektrische grasmaaier op zijn pakjesdrager. En wil je kleding laten (ver)maken, dan komt de man met de naaimachine. Hij draagt een stokoude Singer op een kussentje op zijn hoofd. De vuilnis wordt hier opgehaald met ezel en wagen. Hier allemaal de normaalste zaak van de wereld, terwijl dit in Europa dan waarschijnlijk weer tot onveilige situaties zou leiden.


Over Europa gesproken; jullie zitten nu middenin een hittegolf, eindelijk is het daar warmer dan hier! Doordat er de laatste tijd regelmatig een flinke bui valt is het hier wat afgekoeld tot 30-35 graden. Die regen maakt het verkeer trouwens ook weer een stuk avontuurlijker, aangezien je niet ziet waar de weg precies begint en eindigt….


Andres neemt het zekere voor het onzekere, hij draagt tegenwoordig zowel een gordel àls een helm in de auto. Een bouwvakkershelm, dat dan weer wel.
IMG_3385
Succes daar met de hitte! Groetjes uit Niger

 

Terug in Niger

We zijn er weer hoor! Na een heerlijke maand in Europa, zijn we terug in Niger.
We kwamen hier aan op vrijdag 5 juli. En daar zou niets bijzonder aan zijn, ware het niet dat op 4 juli de AU sommit 2019 begonnen was. Voor die Afrikaanse top, zaten alle Afrikaanse bollebozen en hotemetoten gezellig samen in Niamey.
We waren hier voor vertrek van op de hoogte, dus ik had in de week voor we Niamey verlieten nog snel wat pasta, rijst, blikgroenten en tomatensaus ingeslagen. Want we weten inmiddels dat als president Issoufou zich wil verplaatsen, er zonder pardon hele wegen afgezet worden. Met alle verkeerschaos ten gevolge. Wat moet dat dan wel niet geven als heel belangrijk Afrika op verplaatsing is?

De stad was opgedeeld in zones, en wij wonen nog net in de rode zone. Volgens communicatie vooraf betekende dit enkel toegang met de nodige paperassen en veel controles. De route van de luchthaven naar huis was enigszins anders, maar geen controles te bespeuren. Maar goed het was dan ook al laat, de presidenten zouden misschien al slapen.

Echter, in de volgende dagen was er ook bitter weinig te merken van overlast.
Nu ben ik buiten een tripje om verse groenten, fruit en vlees in te slaan niet echt op pad geweest. Dat scheelt natuurlijk ook. Maar Marc ging gewoon werken en ook hij ondervond weinig hinder. Sterker nog: nog nooit was het zó rustig op de weg!!

Bijna geen verkeer, geen ezels en dromedarissen te bekennen en zelfs de bedelaars en marktkramers waren opeens weg. Foetsie! Geen idee waar die met zijn allen ondergedoken hebben gezeten, maar het was een verademing.

Boodschappen doen was nog nooit zo fijn; de winkel bijna voor mij alleen en vooral ook geen verkopers of bedelaars. Je kunt hier namelijk niet fatsoenlijk in- of uit je auto stappen of er duwt iemand een doos kleenex, een hand vol souvenirs of een kartonnen doos met schildpadjes in je handen. Elke keer dezelfde mensen, met dezelfde spullen en dezelfde “non, merci” van mijn kant. En nee, ook dan geven ze niet op….

De schildpadden-man had me trouwens bijna zover. Die zijn zo schattig! En het leek me zo leuk, een schildpad in de tuin. Die kon mooi het groenafval opeten. Andres wil ook graag een huisdier, dus waarom niet? Omdat de schildpad de tuin overhoop zou halen volgens Marc. En wij helemaal geen verstand van schildpadden hebben. En dat schildpadden groeien en dus niet in je handpalm blijven passen. En we hem “later” ook niet mee kunnen verhuizen, dus wat dan? Niet gedaan dus, soms luister ik wel.

Wat er ook hot en happening is de laatste tijd, zijn de dinosaurustanden! Zo nu en dan diepen ze hier in de woestijn wat overblijfselen van dinosaurussen op, en prompt worden er op elke straathoek dinosaurus tanden verkocht 🙂

Net zoals de dinosaurussen, hebben de Belangrijke Meneren Niger inmiddels al lang weer verlaten. En wij hebben zo langzamerhand ons Nigerees leventje weer opgepikt. Andres gaat sinds maandag naar Summer Camp op zijn school. Ze knutselen, zwemmen, dansen en spelen wat af. Om 1 uur mag ik hem ophalen en dan is hij heel wat rustiger 😉


Voorlopig blijven we hier weer even, al ga ik *BREAKING NEWS* begin augustus voor twee weekjes met de kinderen naar België. Dat is snel he, na onze vakantie? Voor onszelf ook onverwacht; het is een gevalletje van het nuttige aan het aangename te koppelen. En dus gaan we het zo aangenaam mogelijk proberen maken! Ik denk aan veel familie, vrienden en Belgisch eten. Voor Marc, die in Niger blijft om heel hard te werken, zullen we iets lekkers meenemen in de koffer op de terugweg.
Frietjes met stoofvleessaus, had Andres bedacht. Want dat eet papa zo graag.
Ik denk dat het me nog wel gaat lukken om hem op andere gedachten te brengen.

Gelukkig kunnen we hier ook gewoon stoofvlees maken, en dus gaan we dat dit weekend doen. De 21ejuli is een Belgische feestdag en die wordt ook hier gevierd. Er worden ons frietjes beloofd en er was de vraag om zelf ook iets lekkers mee te nemen. Stoofvlees it is!

xx uit Niamey

 

 

 

Picture Perfect Puglia

Na twee uur en tien minuten vliegen is het normaal tijd voor ons eerste charmeoffensief naar Andres toe; iets lekkers, een pakje fruitsap van de stewardess of we halen de Ipad tevoorschijn. Daar was nu geen tijd voor. Nadat Andres ons eerst duidelijke instructies gaf over de veiligheid (geleerd van stewardessen en de safety card) en we discussieerden over hoe de piloot wist waar Italië lag en wat er zou gebeuren als hij in slaap zou vallen, was het tijd om iets te eten. Toen het eten op was en we het Tui inflight Magazine “uit” hadden was de daling reeds ingezet en zochten we schepen in de zee. Die werden steeds groter en we zagen ook allemaal eilanden. Toen dat saai begon te worden lichtte het lampje van de gordels op en landden we nog geen 15 minuten later op Brindisi Airport. We hadden gewoon geen tijd om ons te vervelen!! Een heel verschil met de lange afstandsvluchten van de laatste jaren.

Het is al een jaar of 10 geleden dat ik, als nieuwbakken reisagentje, afzakte naar Puglia; “de hak van de laars” van het Italiaanse vasteland. En het was liefde op het eerste gezicht. Bij terugkomst was het niet moeilijk om Marc er met mijn foto’s en verhalen van te overtuigen dat dit een perfecte vakantiebestemming zou zijn voor ons. Alleen kwam het er maar nooit van. Het plan bleef, maar onuitgevoerd.

Tot we Zambia verlieten, en met ons de zes Italiaanse collega’s waar Marc intensief mee samengewerkt had. Die uit Puglia kwamen en ons al zo vaak uitgenodigd hadden. We zagen ons kans en boekten.
Pino, the leader of the gang, stond ons op te wachten op de luchthaven en escorteerde ons zowaar tot in hotel Torre Cintola. Eigendom van zijn familielid; altijd handig als je connecties connecties hebben 🙂

Het hotel is modern, de kamers zijn ruim en mooi. De twee zwembaden hadden grote aantrekkingskracht op enkelen onder ons dus daar brachten we de eerste dag door. Het grote zoutwaterzwembad heeft een langzaam aflopende bodem waardoor Nora kon zitten en rondkruipen in het ondiepe en Andres hem iets verderop tussen de aqua-aerobicsende hipsters en bejaarden kon voegen. Dikke pret natuurlijk en na ook een bezoekje aan het rots-strand van het hotel besloten we de dag met een ijsje in de gelateria.

Hoewel het een heerlijk begin van de vakantie was, volgden we op dag twee onze innerlijke drang om iets van de omgeving te zien. We toerden naar het mooie Monopoli om heerlijk te slenteren door de straatjes en onze eerste pizza te verorberen.
We sloten de dag af aan het (betalende) zandstrand Lido Il Macchie voor wat schep- en plonsplezier.

De volgende dagen vulden we met meer leuke uitstapjes, afgewisseld met zwempartijtjes en rustmomenten. Andres ging op avontuur in het “Indiana Park” in Castellana Grotte. Heel stoer met een harnas en helm! Toen het zekeren helemaal lukte mocht hij na de twee kinderparcours verder voor het echte werk. Soms was het best spannend, maar hij ging ervoor! En aan het einde werd hij altijd beloond met een kabelbaan om naar beneden te roetsjen. Natuurlijk lukte het zekeren voor de laatste kabelbaan niet, en stonden wij met een stijve nek naar boven te kijken om aanwijzingen te geven. Om te voorkomen dat Andres door frustratie en opwinding (want: KABELBAAN!) dan maar zonder zekering zou springen, zocht Marc snel een ladder om naar hem toe te klimmen en te assisteren. Daarna deden we het rustiger aan op het terras van een door een local aangeraden (en anders niet te vinden) restaurantje. De antipasti vlogen ons om de oren, we haalden het hoofdgerecht met moeite. Maar een beetje buikpijn hadden we graag over voor al die heerlijkheden.

En het werd alleen maar beter toen we verhuisden naar onze trulli in het binnenland.
Weg van de vakantievierende Italianen zaten we in een pracht van een woning omgeven door groen. We sliepen nog net niet in onze buitenkeuken, maar koken, leven en zelfs douchen kon daar wel. Andres ging ’s ochtends eitjes rapen (hij mocht zelfs de kippen natspuiten met zijn waterpistool?) of perziken plukken met de eigenaresse en wij testten ’s avonds de door hen geproduceerde olijfolie en wijn.

De eitjes deden het overigens goed bij het ontbijt.
Alleen kreeg ik één keer op m’n donder van Andres: ik had de eitjes niet lang genoeg gekookt want ze waren nog niet gesmolten! 🙂

Met stadjes als Cisternino, Ostuni, Alberobello, Locotorondo en Martina Franca op maximaal 40 minuten rijden vloog ook het tweede deel van de vakantie voorbij.


Pino en de vrouw kwamen op de laatste avond bij ons BBQen en daarna waren we klaar voor de tweede etappe in België. Weer een week vol familie, vrienden en gezelligheid. En een week waarin we 7 koffers volstopten met leuks en lekkers.
Toen waren we weer klaar voor Niger, dus volgende keer weer nieuws uit Niamey!

 

 

 

 

Ver weg

Niamey lijkt momenteel héél ver weg. Is het ook, een dikke 5000km is niet niks. Maar het is vooral omdat we hier in Europa mensen zien en dingen doen die we daar niet hebben. En dat is heerlijk.

Na 3 maanden stof en hitte en heel veel geregel voor huis, meubels, school, generator etc. was ik wel even toe aan een break. Op mijn verjaardag was het zo ver en vertrokken we richting België. Met een omweg en vertraging, waardoor we de vlucht in Istanbul misten. Nu is die nieuwe luchthaven van Istanbul wel mooi, maar twee uurtjes waren ook genoeg geweest. Het werden er vijf. Al bij al slaagden we erin om toch weer 24 uur onderweg te zijn.

Haal Me Uit Dit Ding

Spelen op Istanbul Airport
Gelukkig sliepen twee van de vier

Veel tijd om uit te rusten was er echter niet; Nora werd de volgende dag 1 jaar en dat moest gevierd worden!! Vanaf toen was het een komen en gaan van visites en gezelligheid.
Tussendoor werden we allemaal gevaccineerd, zagen we dokters van allerlei soort en we gingen naar de kapper.

Het haar moest in de plooi, want De Grote Reden voor onze vakantie in juni was de bruiloft van onze lieve vrienden. Ze waren prachtig en de dag ook. Aan het eind van de dag brachten we de kinderen naar huis, die prompt weigerden te slapen. Maar uiteindelijk zijn we nog op het avondfeest geraakt en dat was een goed feestje! Zo goed zelfs, dat ik op blote voeten (maar met het haar nog steeds in de plooi!) terug naar de auto liep.

Oh, en voor de mensen die ooit een feestje in het Rivierenhof in Deurne hebben; het hek gaat daar rond middernacht op slot.
En over het hek klimmen is niet zo heel makkelijk. Zeker niet in jurk. En op blote voeten gaat niet met die splinters en punten op het hek. Dus dan moeten je schoenen weer aan en dat wil je eigenlijk niet. Ik denk ik zeg het even, wie weet help ik er iemand mee.

Het nadeel aan in België zijn is dat het allemaal zo druk is en daardoor zo snel gaat.
We willen zoveel mogelijk mensen zien want dat is zó fijn!! Bedankt ook aan iedereen om weer moeite te doen om in ons agenda te passen. Jammer genoeg zit een tripje naar Friesland er niet in deze keer, doen we volgende keer weer want ook daar mis ik natuurlijk een en ander….

Maar in de plaats daarvan zitten we nu in Italië. Lekker met ons viertjes, eventjes helemaal niets. Ook dat was welkom.

Off to Italy

Hebben we 1 dag volgehouden overigens. Want zo’n vol en druk zwembad, waar de muziek net ietsje te luid staat, waar de mensen dan ook nog mee beginnen te zingen en jong en oud vier keer per dag massaal meedoet met de aqua-zumba….
Het is heerlijk hoor, in het zonnetje en dan lekker ravotten in het water. En ik snap helemaal dat de buren en de rest van de toeristen dat ook fijn vinden. Maar het is het “allemaal samen” gedeelte waar ik het persoonlijk moeilijk mee heb. Bovendien ben ik eerder in Puglia geweest en weet dus wat voor moois er zich allemaal buiten ons resort bevindt. Dus nu doen we de gulden middenweg. En we genieten er alle vier van!

Maar wat we hier precies allemaal uitspoken horen jullie een volgende keer. Nu wacht er een bord pasta en een zwembad op me 🙂

 

 

Werk in uitvoering

Er staan vier mannen op ons dak maar ze maken lawaai voor minstens twaalf. Er zijn er ook twee in de slaapkamer, twee in de woonkamer, één in het gastentoilet en één op de veranda. Dat is best wat he? Maar het klinkt allemaal gezelliger dan het is.

We ontdekten tijdens de eerste (en voorlopig enige) regenbui een lek in Andres zijn kamer; vloer blank, zijn schaarse voorleesboekjes dreven in het water. De huisbaas beloofde iemand te sturen om dat te fixen en we vroegen dan ook maar meteen een mannetje voor de andere mankementen. Onze klapdeuren klapten namelijk tegen elkaar. En dat geeft niet alleen veel lawaai maar ook kapotte scharnieren. Het heeft een paar metertjes schuurpapier gekost maar dat was relatief snel opgelost. Intussen werd de wc met cement vastgeplakt op de vloer (hij had de neiging om te vallen als je iets te enthousiast ging zitten). Prima.

De airco in de woonkamer dan. Doet ie het eindelijk – en staat dus ook een hele dag aan – loopt het condensatievocht zo de woonkamer in. Het gaat eerst via een buisje door de muur naar buiten om dan op grondniveau weer naar binnen geleid te worden de afvoer in. Maar die afvoer zat dus verstopt. We hadden het tijdelijk opgelost door de buis buiten open te maken en er een emmer onder te zetten, maar die moest regelmatig geleegd worden om uitglijdpartijen op de veranda te voorkomen. Dat is dus een tijdelijke oplossing.

Maar blijkbaar heeft het de klusjesman geïnspireerd, want in plaats van het probleem binnen aan te pakken (verstopte afvoer), haalde hij het probleem naar buiten. Toen hij “klaar” was stond er namelijk een van onze bloempotten onder de drup. Hij had het lek van boven naar beneden verplaatst; er hing een nieuw, flexibel buisje in de bloempot.
Toen ik zei dat dat A geen oplossing was en B mijn sanseveria zou doden, was hij oprecht verbaasd. Hij vond het geniaal, want: geen water in huis en geen droge plant….

Uiteindelijk kon ik hem overtuigen het buisje weer naar binnen te laten leiden en de afvoer onder de woonkamervloer te ontstoppen. Met zuur. En de rest daarvan gooide hij zo – hoppa – op ons gazon. Thanks. Voor ik er iets van kon zeggen had onze guard hem al de huid vol gescholden, de grond weg geschept en nieuwe stekjes gezet (gras wordt hier niet gezaaid, maar geplant). Je zou hem bijna een lintje geven.

En hoe het komt weet ik niet, maar net op de dag dat alle werkmannen van de huisbaas bezig zijn, komen ze van Denys ook nog de sceptische put leegmaken, de generator bijvullen en wat klusjes doen. Ik loop dus van de ene (heb je een verlengsnoer?) naar de andere (ik heb schroeven nodig) en moet overal gaan kijken of het goed is en wat ze waar moeten doen.

Maar het is dus wel goed dat ze het vragen, zo kon ik ook weer tijdig ingrijpen bij het ophangen van de muggennetten. De eerste werd namelijk zo laag gehangen dat ik er bijna op mijn knieën onder moest kruipen. Die moest omhoog. De volgende werd vervolgens zó hoog gehangen dat het muggennet 10cm boven de grond hing. Die moest dus omlaag. De derde hangt een halve meter van de muur, waardoor het bedje van Nora nu een beetje raar in de kamer staat….

De mannen van het dak zijn nog niet klaar. Morgen komen ze terug. De rest wil ik hier voorlopig even niet meer zien. Of in ieder geval niet meer allemaal tegelijk.
Behalve Abdoulaye, onze guard. Die mag blijven. Hij krijgt vanavond na zonsondergang een bordje eten van me. Heb je meer aan dan aan een lintje, zeker na alweer een hete dag vasten.

Autoleed

Rumag is overal tegenwoordig; zwarte achtergrond met witte letters en overal.punten.tussen (waarom.eigenlijk?). Tshirts, mokken, kalenders en social media staan er vol mee. Stiekem verdenk ik vriendin B ervan het brein te zijn achter de teksten.
Soms herken ik mezelf erin (maar vaker dus vriendin B). Maar van de week kwam ik er eentje tegen die me gewoon op.het.lijf.geschreven.was. Ziehier:
IMG_1983
Nu weet ik wel dat gekke geluidjes veelal een slecht voorteken zijn. Maar mijn RAV4 in Lusaka heeft altijd gepiept en gekraakt zonder grote gevolgen. Bovendien was ik na een avontuur bij het tankstation (de benzine die in mijn auto getankt werd gutste er met dezelfde snelheid weer uit) en nog een aantal andere lekken onder de motorkap, wel even klaar met het autoleed en deden mijn spieren nog pijn van de dagen zonder stuurbekrachtiging. En dus verzoende ik mij met het gefluit.

Alsof er een koppeltje verliefde grasparkieten in mijn handschoenenkastje zaten. Best gezellig eigenlijk. Want de radio harder is prima als ik alleen onderweg ben, maar met de kinderen is het ook zowat. Natuurlijk duurde het niet lang voor de accu leeg was, de stuurbekrachtiging weer uitviel en ik mijn uitrollende auto met mijn laatste krachten nog net de stoep op kon manoeuvreren.

Dat gevoel als je daar dan staat; niet bepaald leuk. Want je weet dat je planning van die ochtend/dag om zeep is, je wéér autoloos bent en dit alles je geld gaat kosten.
Terwijl ik aan het wachten was op hulp viel mijn oog op een bord met daarop “Global Auto”; het Toyotalogo stond er zelfs naast. Had ik toch wel pech gekregen voor de deur van een zaakje in auto-onderdelen zeker! Alleen jammer dat ze geen alternator-riem hadden, bleek later.
IMG_1822
Gelukkig rolden we snel weer en zo kon ik dus toch nog boodschappen doen. Een dagje later dan gepland, maar wat maakt het uit zou je zeggen?
In dit geval best wel wat. Wat Frau Merkel (die Duitse) was die dag in het land. En samen met haar Nigerese vrienden moest zijn ook naar de supermarkt. Of toch dezelfde kant op. Ik was op de hoogte en had de Duitse vlaggen ook wel zien hangen. Overal soldaten ook. En eigenlijk weet je dan hoe laat het is; het gebeurt namelijk regelmatig dat meneer de president zich moet verplaatsen en dan wordt zijn hele route afgezet. En staat dus alles en iedereen stil tot de man gepasseerd is. Maar ja, de rijstwafels waren op dus dan rij je door.


Was ik bijna klaar met de boodschappen, kwamen ze me vragen om mijn auto te verzetten. Ik stond namelijk op een parkeerplaats aan de straatkant geparkeerd en dat mocht niet i.v.m. de stoet van de president?! Auto verzet en snel snel afgerekend (andersom mocht niet) zodat ik ze gelukkig nog net voor was. Dagdagelijkse en makkelijke bezigheden worden hier in Niamey soms net even iets ingewikkelder…. Maar ach, het houdt je bezig.

En nu ga ik me hiermee bezighouden! Deze is nog erger dan de president en Merkel samen 😉

 

Groetjes uit Niamey xx