Straatlawaai

Ik sta in de keuken courgettes te snijden voor de risotto die op het menu staat, als de generator afslaat. De stroomonderbreking is afgelopen; Nigelec (energieleverancier) is terug.
Nu het kabaal en de stank van de generator weg zijn, kan het keukenraampje weer open. De keuken is verreweg de warmste ruimte in ons huis, en ook al is het buiten eerder warm, een beetje buitenlucht in combinatie met de plafondventilator geven enigszins verlichting.

Voor het uitzicht hoef ik het niet te doen; voor het raam staat immers diezelfde generator, met daarachter de hoge muur die ons erf helemaal omsluit. Wat er buiten op straat gebeurt kan ik dus niet zien, maar door het openen van de ramen komt het leven op straat toch een beetje mijn keuken binnen.

Ik hoor kinderen roepen en lachen; geluiden van het schooltje tegenover ons. De nodige auto’s en motors hobbelen door de putten in ons straatje. Van veraf toeterend, om te laten weten: “hier ben ik”! Met achterliggende boodschap “dus allemaal aan de kant want ik wil eerst”.

De champignons maak ik zorgvuldig schoon voor ik ze snijd. Op de achtergrond het geblaat van de buurman zijn geiten. Champignons vind je hier doorgaans alleen in blik, dus als ik eens een bakje geïmporteerde champignons tegenkom in de winkel, heb ik moeite om het te laten staan. Maar ik koop het alleen als de champignons ècht mooi en stevig zijn. Anders zijn ze de zes Euro die ik ervoor moet betalen niet waard.

Er wandelt een coupeur door de straat. Met een naaimachine op zijn hoofd kondigt hij zijn komst aan door met zijn scharen te klingelen. Een geluid wat hier niet weg te denken is uit het dagelijkse leven, maar waarvan het toch even duurde voordat ik het kon plaatsen.
IMG_6510
Terwijl ik een ui met een teentje knoflook aanfruit in olijfolie, staat de bouillon op te warmen. Ikzelf ben inmiddels ook aardig opgewarmd, al sta ik op blote voeten en in korte broek.  Nadeel van een keuken is natuurlijk dat het koken moet gebeuren op vuur (of een andere warmtebron). En dan wordt warm al snel heet.

Buiten wordt er geroepen. Waarschijnlijk iemand die iets wil verkopen. Het is net als bij ons op de markt, waar de marktkramer roept wat hij allemaal voor lekkers te koop heeft voor een prikkie. Alleen is het hier geen markt, maar loopt de verkoper door de straten te zeulen met zijn koopwaar. Ik koop soms thee bij ‘de man met het kastje’. Hij draagt een kastje op zijn schouder, krukje in de hand. En ondertussen roepend wat er allemaal in dat kastje zit. Denk ik, want ik versta het natuurlijk niet. Maar als ik interesse toon, zet hij het kastje op zijn krukje en gaan de deurtjes open. Ik kies altijd voor “Azawad”, oftewel “le thé des Touaregs”. De guards zijn er dol op en voor nog geen twee Euro heb ik 10 pakjes. Kunnen ze even vooruit.
IMG_3458
De rijst is inmiddels glazig, dus de bouillon mag er beetje bij beetje door. Het begint lekker te ruiken in de keuken en mijn maag gromt. Nora komt aan mijn been hangen, al “njam njam” roepend; ik denk dat de geur haar ook wel aanstaat. Risotto is een van haar favorieten. En dan vooral de KAAS. Een van haar eerste woordjes, naast papa, mem, bumba en poes.
De hele dag loopt ze met de kaasschaaf te zwaaien (die ze, nog steeds, uit mijn keukenlade pikt) en “kaas! kaas!” te roepen. Met een vragende blik in de ogen en een wijzend vingertje naar de koelkast.

Ik verzamel alle courgetteschillen en ander afval en breng het zakje samen met Nora naar de vuilnisbak buiten, aan de weg. Een oud olievat is het eigenlijk, en het staat met een ijzeren ketting vast aan de boom. De eerste twee werden namelijk gepikt. Nora roept “poes! poes!”, want er lopen koeien op de weg. Grappig, want een paar jaar geleden schreef ik vanuit Zambia een blog over een verblijf in Kafue NP, waar Andres ook tegen alles wat bewoog “poes” riep (Kijk maar). Nora doet nu precies hetzelfde, zij maakt ook geen onderscheid tussen poezen, honden, kamelen, geiten of koeien. Alles is poes 🙂
IMG_4226
Verder is het rustig in de straat. De ezelkar hebben we net gemist, aan de lege vuilnisbak te zien. Ondanks dat je hier veel ezels ziet, hoor je ze eigenlijk nooit. Hetzelfde geldt voor de kamelen.


We gaan snel weer naar binnen. Marc kan elk moment thuiskomen, dus we raspen de parmezaanse kaas. Ik rasp en Nora doet verwoede pogingen om op mij of op het aanrecht te klimmen. Alles voor een stukje kaas.

Als we twee uur later onze borden leeg hebben en nog een gezelschapsspelletje doen, kondigt het gebed uit de moskee aan dat het bedtijd is voor de jongste twee. We hebben het geluk niet tè dicht bij een moskee te wonen (vooral voor het ochtendgebed tussen 5 en 6 uur is dat fijn), maar de dichtstbijzijnde kreeg onlangs nieuwe speakers en de oproep tot gebed kan daardoor ook toegevoegd worden aan het lijstje van straatlawaai. En daar kan een keukenraampje geen verandering in brengen, helaas.

Groetjes uit Niamey xx

 

Trick or treat!

Donderdag 31 oktober 2019 – Halloween en dus een grote dag op de Amerikaanse School in Niamey. Een grote dag voor Andres ook. Hij wilde spook zijn, dus offerden we een werk shirt van papa op en gingen we los met schaar en stift.

Alle verklede schoolkinderen mogen om 9 uur ‘trick or treat-en’ in de Amerikaanse ambassade, en ik mag mee als begeleiding! Maar dat is pas over een dik uur. Snel heen en weer naar huis heeft niet zoveel nut en dus ga ik aan een van de blauwe picknicktafels zitten kijken naar Georges, de schoolschildpad, die voorbij scharrelt. Het blijft toch een soort mini-dinosaurus zo met zijn gelooide huid, knobbelige schild en trage, stroeve bewegingen.

Een aangenaam briesje speelt met de grassprietjes op het sportveld voor me. Door de speakers klinkt een onheilspellend muziekje en het valt me op hoe stil het hier verder is; geen rondrennende kinderen, geen tuinman te bekennen. Onder luid gekras komt er een grote zwarte vogel aanvliegen. Hij gaat op de tafel naast me zitten, zijn lange staart hangt bijna tot op het bankje. Hij kijkt me aan en ik voel me bijna alsof ik in een slechte Halloweenfilm beland ben.

Maar dan verschijnen er ineens prinsessen, superhelden en mijn eigen lieve spookje. Weg is de stilte!
We wandelen naar de ambassade, alwaar we opgewacht worden door een dinosaurus.
Eenmaal binnen besef ik pas echt hoe underdressed ik ben. Ik heb wat spinnenweb van de juf gepikt en op mijn haar en kleren geplakt. Maar hier loopt iedereen verkleed rond, compleet met schmink en Dracula gebitjes. Waar Andres het eerst allemaal best wel spannend vond, vindt hij het nu helemaal geweldig. Zeker als blijkt dat hij bij elk kantoor een handvol lolly’s en ander snoepgoed in zijn zakje krijgt. En de spinnen van plastic zijn. Ik probeer de kinderen bij elkaar te houden, voor morele steun ben ik vrijwel niet nodig. Die kinderen bij elkaar houden is overigens bijna onmogelijk, aangezien de suiker zijn werking begint te doen en er op elke hoek iets anders te zien is….

Want ze hebben er werk van gemaakt op de ambassade! Er is een “haunted house”; helemaal donker met lichtgevende skeletten en van die rode oogjes die je lijken te volgen. Ik ben bijna blij als een lief klein meisje mijn hand zoekt en stevig vastpakt: ik ben hier niet voor niets, en samen kunnen we dit best aan! Ze komt nog vaak een handje geven, want er zijn ook kamers vol met spinnen, mummies, lopende bananen (?) en enge geluiden. Oh en ben ik de enige die volwassenen met maskers eigenlijk best een beetje eng vind?

Al bij al een hele belevenis. En we kunnen weer vooruit tot Halloween 2020 qua snoepgoed….
Buiten school hebben we ons ook vermaakt de laatste tijd: weer een mooie wandeling met de hash, een verjaardagsfeestje van Andres zijn schoolvriendinnetje en we bouwden een hut. Ook gingen we kruiden en sla kopen bij de tuintjes aan de rivier, voor in Andres zijn eigen tuintje, en waren we uitgenodigd voor een hapje en een drankje met uitzicht op een prachtige zonsondergang.
Wandeling Wandeling Zonsondergang 1 Zonsondergang 2 Zonsondergang 3 Zonsondergang 4 Tuintjes Thuis-tuin Tuinman 1 Tuinman 2
En Nora maakt me nog steeds gek met haar obsessie voor de besteklade.
Iemand een idee hoe we haar uit de keukenlades kunnen houden???? Ze maakt alles kwijt! Mijn houten lepel bijvoorbeeld, waardoor ik dan een ijzeren tang gebruik om te roeren. Die ik vervolgens op de rand van de pan laat liggen, met 3 blaren en een vloek die te horen is tot in Ouagadougou tot gevolg. En niet meer te vinden he, die houten lepel! Wel vind ik Duplo blokjes in de stoomkoker en natuurlijk de dagelijkse portie bestek in de vriezer.
Melkmeisje
Verder is ze ook wel lief, en ze begint steeds meer te communiceren. Zo knikt ze driftig ja/nee als ze iets wel/niet wil en zei ze zomaar opeens (en vervolgens de hele dag) Tiger. Dat is de poes. Poes zegt ze ook nog heel veel; tegen geiten, honden en katten. Onze eerste kat, genaamd Dusty Rubble, is inmiddels begraven in diezelfde dust…. Het beestje was ziek en van de week vond Abdoulaye hem. Maar Tiger is er nog, hongerig en speels als altijd. Dat hij nog maar lang mag blijven rondzwerven hier bij ons.

Fijn weekend allemaal xx uit Niamey

 

 

We zijn er nog

De regens zijn opgedroogd en langzaamaan naderen we het “koude” seizoen. Ik ben alvast heel benieuwd, want ik kan bijna niet geloven dat ik hier in Niamey ooit behoefte zal hebben aan een extra laagje kleding. We zullen zien wat het ons brengt (behalve een soort griepvirus, wat ons – alle 4!! – toch ook niet wilde overslaan deze keer….).

Maar nu de temperaturen onder de 40 graden blijven, hebben wij ons eindelijk eens gewaagd aan de “hash”; wereldwijd gaan expats samen lopen en wandelen met de “hash house harriers”.
Waar we in Lusaka liever zelf het bos in trokken, is hier een groep toch echt de meest veilige optie om je buiten het stadsleven te wagen. En zo sloten we dus eindelijk aan bij onze sportieve medemens voor een wandelingetje in het groen (of bruin).

De ene keer vlak, maar met veel stenen en rotsblokken, de andere keer heuvelachtig met kamelen en ezels. Beide keren rood en bezweet (35 graden is nog steeds warm genoeg voor enige lichamelijke inspanning, mijns inziens), moe maar voldaan. Ziehier een kleine impressie van Niamey – buiten de stadsgrenzen:


Eenmaal terug binnen de stadsgrenzen moet er dan nog gegeten worden. Gelukkig biedt Le Pilier daar uitkomst; een afhaalpizza smaakt nóg lekkerder na een wandeling, en is tevens favoriet van thuisblijver Andres. En stiekem snoept Nora tegenwoordig ook al mee van de pizza, als ze in de buurt is. Want als er in haar eigen bordje iets anders ligt dan in dat van ons, hebben we ruzie. En komt ze met haar vorkje of handen in ons bord graaien.

Ze denkt er heel wat verstand van te hebben, van eten. Helaas vertaalt zich dat niet persé naar haar eetlust…. Maar als ik aan het koken ben, hangt ze steevast rond in de keuken. Voorheen vermaakte ze zich met het inspecteren en leeghalen van de kast. Wat niet heel praktisch was maar mits een beetje geduld en opruimwerk, wel te doen.

Sinds kort heeft ze echter de kruidenlade ontdekt. En dat is toch iets gecompliceerder, moet ik zeggen. Waar het eerst leuk was om de lade open en dicht te doen, en de potjes allemaal door elkaar heen te ‘roeren’, is dat inmiddels natuurlijk niet meer genoeg.
Ze pakt een potje kruiden uit de lade (kerrie is favoriet) en strooit er lustig mee door het hele huis. Kerrie tussen het speelgoed, kerrie op de bank en kerrie in haar haar. Het kind rook dag en nacht naar kerrie, en ja ze gaat gewoon in bad.
Het potje kerrie verhuisde dus al snel, voor het op zou zijn, naar hogere oorden. Maar de komijn bleek eenzelfde aantrekkingskracht te hebben. Dat je ’s avonds in je bed kruipt en denkt ‘wat ruik ik toch’? En je je dan bij het omdraaien in een hoopje komijn nestelt.
IMG_3306
Voor we er goed en wel een echte oplossing voor bedacht hadden, had Rouki, onze huishoudelijke hulp, actie ondernomen: ze verhuisde de kruiden een lade naar boven, waar madame niet bij kan. Dat klinkt als een goed plan he. Wij hadden het zelf ook overwogen., maar hadden het niet gedaan. Het duurde niet lang voor bleek dat het inderdaad niet het beste idee was om de kruiden om te wisselen met de bestek lade. De messen leggen we momenteel helemaal achteraan, zodat ze daar toch al zeker niet bij kan. En als ik weer eens lepels en vorken kwijt ben, weet ik inmiddels dat ik die in de vriezer kan vinden. Die heeft namelijk ook lades, en is lekker koud. Vindt ze geweldig.

Andres is de laatste weken veel thuis geweest. Eerst was het schoolvakantie, daarna ging hij 1 dag (in Pyjama, leve de themaweek!) naar school en daarna zat hij meer dan een week ziek thuis. Hij kreeg het van Marc, die het netjes in een weekend gepland had. Ik was als derde aan de beurt en natuurlijk volgde Nora afgelopen weekend op de valreep ook nog. Andres kan morgen eindelijk weer naar school denk ik. Dan hebben we dat ook maar weer gehad.


Vanmiddag maar eens een outfit voor Halloween in elkaar knutselen. Ik dacht zelf aan een mummie. Kan hij gewoon in z’n dagelijkse kloffie naar school en net voor vertrek naar de ambassade voor de “trick or treat”, wikkelen we hem in wc-papier. Maar hij zegt bang te zijn voor mummies. Ja, ook als hij het zelf is…. 😀 Een spook moet het zijn, want die zijn blijkaar niet eng. Maar goed, een wit laken of tshirt moet wel te fixen zijn. Ik ben al blij dat er niet te veel van mijn creativiteit gevraagd wordt. To be continued….

Liefs xx

Être malade

Dat het hier weer wat stiller is, komt omdat de beestjes (zie vorige blog: https://elskeinanderland.com/2019/09/20/beestjes/) ons toch maar niet met rust willen laten. Niet alleen kwam er een tweede kat bij, wat best gezellig is, maar Nora had een positieve malariatest met een bacteriële infectie er bovenop.
Een hoop gedoe met nog veel meer medicatie en hoge koorts. And it scared the hell out of me, om eerlijk te zijn.

De miserabele gezondheidszorg, in combinatie met de veelvuldig aanwezige malariamuggen, waren mijn grootste zorg toen we naar hier verhuisden. En dat is er niet bepaald beter op geworden de afgelopen week. Nu was de malariatest twijfelachtig, het kan best vals positief zijn geweest. Maar we besloten het zekere voor het onzekere te nemen en toch te behandelen. Momenteel lijken we deze hobbel ook weer genomen te hebben, al zijn beide kids inmiddels snotverkouden…. Ik kan best nóg een extra kat aan, maar de kinderen mogen nu toch echt eventjes gespaard blijven van meer beestjes.

Maar goed, er gebeurden gelukkig ook gewoon leuke en normale dingen hier. Zo ben ik eindelijk (jaja ik weet het….) begonnen met Franse les. Ik leerde iemand kennen die ook lessen wilde en samen vonden we 3 potentiële leraren. We besloten ze alle drie uit te testen tijdens een proefles en dan door te gaan met degene die ons het beste lag. Goede keuze, achteraf.

De eerste Professeur was een beetje te laat, hij kon het niet helemaal vinden. Maar uiteindelijk kwam hij aangefietst met de studieboeken onder zijn snelbinders. Het was een aandoenlijke, iets oudere man, die duidelijk heel wat jaren voor de klas achter de rug had. Een beetje schuchter was hij wel, met grote verlegen ogen en een zachte stem. Maar al snel vond hij zijn rol terug en begon te onderwijzen. Met een gebiedend “donc, écrire!” zetten wij pen op papier voor een lesje grammatica. Dat er 8 tijden waren, herinnerde hij ons. Ik onderstreepte de woorden 8 temps en noteerde dat 4 daarvan ‘simples’ en 4 ‘composés’ waren. Le professeur wierp een niet meer zo verlegen blik in mijn schrift en wees me op het ontbreken van de dubbele punt achter 8 temps en ik was dat laatste woordje vergeten bij de tweemaal 4 tijden. Als een brave leerling corrigeerde ik mijn “fouten” en voor mezelf besliste ik alvast dat dit hem toch niet zou worden.

Na hem volgde er een energieke onderwijzeres van pakweg mijn leeftijd. Een spraakwaterval met héél veel enthousiasme die me vanaf mijn eerste zin verbeterde en hamerde op de juiste tijd. Helemaal goed, heb ik nodig. Ik weet dat ik een beetje lui ben en voor het verleden altijd de passé composé gebruik, want die hoef je niet zo ingewikkeld te vervoegen. Maar daar moet dus verandering in komen en daar maakte ze duidelijk werk van. Wel maakte het dat ik iets te hard ging nadenken en de boel er steeds minder vlot uit kwam. Maar goed. Ze hielp me in de juiste richting en haar lach en aanpak zorgden ervoor dat de les in een oogwenk voorbij was, mij een beetje versuft achterlatend. Het was een leuke les geweest, en als ik een Franse les leuk vind, dan ben je toch goed bezig! De helft van wat er allemaal gezegd was, was me echter ontgaan. En mijn aantekeningen waren nog chaotischer dan het Parijse verkeer. Toch waren we enthousiast over de aanpak van bovenstaande Madame. De laatste professeur zou van goeden huize moeten komen om haar les te overtreffen.

Op de afgesproken dag en het afgesproken uur, kwam met vaste tred het prototype van een onderwijzer op ons afgewandeld; overhemd met een pen in het borstzakje, aktetas in de hand en wijze ogen achter zijn brillenglazen.
De eerste 15 minuten van de les spraken we over zijn aanpak, onze wensen en deden we een voorstel-rondje. De man sprak rustig en met een lage, ietwat doorrookte stem. Aangenaam om naar te luisteren en ik verstond zowaar 90 procent van wat hij zei! Hij liet me rustig in de verkeerde tijd palaveren. Uitspraak corrigeert hij direct, grammaticale missers pakt hij aan nadat ik uitgepraat ben. Een aangename aanpak en mijn aantekeningen waren een stuk gestructureerder. Hoewel ik ook heel erg te vinden was voor de kleurrijke en energieke Marie, hadden we met Monsieur Housseini een winnaar te pakken!

Dus nu zit ik drie keer per week in de schoolbanken. Al heb ik vanaf volgende week al vakantie wegens afwezigheid van mijn “klasgenoot” JIk merk nu al dat mijn Frans erop vooruit gaat. We zijn er nog láng niet, maar elke verbetering is er eentje. Dat het deze keer nut heeft om Frans te leren (dus niet om een voldoende te halen op een toets, maar om het leven hier aangenamer en makkelijker te maken), helpt alvast veel. Je suis motivé!!

Bonne journée à tous xx

 

 

 

 

 

 

Beestjes

Bij temperaturen van boven de 30 graden is het hebben van airconditioning voor mij persoonlijk niet langer een luxe, maar een absolute vereiste.
Toen mijn airconditioning ermee stopte was ik dan ook niet echt blij. Maar goed, raampjes open dan maar. Zodat die warme, plakkerige lucht kan binnenkomen om een soort van verkoeling te bieden tegen de schroeiende hitte die binnen zit.
Mijn (zwarte) RAV4 staat namelijk geparkeerd in de zon, dus dat wordt een soort oventje.

Als alle ramen open staan kan het een beetje doorwaaien, en zo wapperen Andres en ik naar school. Elkaar verstaan lukt niet, dus we luisteren naar het om ons heen manoeuvrerende verkeer en proberen de uitlaatgassen te negeren. Als we de Avenue des Ambassades inslaan, de straat waar de school zich bevindt, begin ik één voor één de ramen dicht te doen. Het gaat goed, tot we bij mijn raam aankomen. Mijn auto heeft namelijk nog een ander defect, en wel aan het motortje van mijn raambesturing.

Het raam gaat meestal wel gewoon open. Of toch op zijn minst halfopen. Maar vaak wil het daarna niet meer dicht, of begint het een eigen leven te leiden. En dat is op zijn minst gezegd onhandig als je je auto ergens geparkeerd moet achterlaten. Dus zit er niets anders op dan de school voorbij te rijden om het raam, al rijdend, stukje bij beetje dicht te krijgen. Dit alles maakte mijn doorgaans korte autoritjes een stuk langer de laatste tijd.

Maar gelukkig is dat inmiddels allemaal weer opgelost. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen van de maag- en darmproblemen te huize Rijckaert – de Bruin. Er lijkt een hardnekkig beestje onder ons te zijn, want we wisselen elkaar zo’n beetje af…. Ik ben dan ook aan een grote schoonmaak begonnen, in de hoop alles voor eens en voor altijd uit te roeien.

Een ander hardnekkig beestje bevindt zich in onze tuin. Hij is oranje met wit, mager en hangt hier al een week of drie rond. Hem ben ik niet van plan uit te roeien, overigens. En hijzelf lijkt het hier ook wel leuk te vinden, ondanks dat hij weinig tot geen aandacht krijgt. Hij kan trouwens net zo goed een zij zijn, dat weet ik niet precies. Maar toen ik vanochtend alweer met een miauwtje begroet werd, besloot ik dat, als hij toch van plan was te blijven, we er evengoed een beetje voor zouden kunnen zorgen. Ik belde Marc om te zeggen dat ik het zo zielig vond, en dat ik hem wat water zou geven. Vond hij goed. Dat ik daarna ook naar de supermarkt reed om een zak kattenbrokjes, weet hij nog niet….


Andres zal blij zijn; er is hem bij terugkeer in België een huisdier beloofd. Maar ja, dat kan nog best wel eventjes duren. Een tuindier in Niamey is dus vast een welkome verrassing. Hoe welkom de verrassing voor Marc is wacht ik nog even af. Hij leest het hier misschien voor hij thuiskomt; sorry schatje, het was sterker dan mezelf 😉

Fijn weekend allemaal! xx

Hozen

In de straat van de plaatselijke supermarkt zijn er twee grote waterplassen; eentje links en eentje rechts van de weg. Er is nog 1 “droge” (modderige) strook over in het midden van de straat. Het jongetje dat zijn vaste bedelplek voor de supermarkt heeft staat verwoed te hozen met zijn geldbakje. Hij smijt het water van zijn plas met een boogje in de waterplas aan de overkant van de straat. Als ik klaar ben met mijn boodschappen is zijn plas al flink geslonken, al werken de overburen niet echt mee.

Aan de overkant van de straat hangen namelijk 3 mannen op de motorkap van een geparkeerde auto. Ze lijken voorlopig niet veel beters te doen te hebben, dus zo nu en dan gooien ze met een slipper wat water terug naar het jongetje.
Gelukkig hebben ze vooral veel lol samen, en ik moet er ook om lachen na een niet zo lange nachtrust. Dat is best wat. Dus terwijl ik een ‘splash’ oranjebruin water van de overkant afwacht, geef ik het jongetje mijn wisselgeld. De dag is voor ieder van ons al eens slechter begonnen.

Als ik me door het verkeer manoeuvreer richting huis, wordt nog duidelijker hoeveel regen er gevallen is. De weg is niet meer zichtbaar en het is een beetje gokken waar de drempels zitten.


Niet dat ik me erover verbaas; het ging gisterenavond flink tekeer. Het begon met een zandstorm. Uit het niets begonnen ramen en deuren te klepperen, dus deed ik snel een rondje door het huis om alles te sluiten. Mijn gezicht werd, dwars door de horren heen, gezandstraald. Natuurlijk ging ik, eens alles dicht zat, een kijkje nemen op de veranda om te zien hoe de wind tekeerging met de boomtoppen. Doordat het al donker was (en er 3 kuub zand in mijn ogen zat) kon ik de oranje kleur in de lucht (en de rondvliegende plastic zakken en ander vuil) moeilijk zien.

Eerder deze week hadden we overdag zo’n zelfde storm, waar vooral Marc en collega’s hele mooie foto’s van maakten. Ik filmde terwijl Abdoulaye het gras meende te moeten maaien. Gelukkig stopte hij na meermaals aandringen, en voordat het onweer losbarstte. Minder leuk was dat de wind onze frituurpan had opgetild, en het tafeltje en de vloer dus onder de frituurolie zaten. Dan kun je beter je stoep moeten leeghozen.


Binnenshuis hoefde er gisteren, dankzij de wasmanden, niet gehoosd te worden. Het zit namelijk zo. We hebben drie wasmanden: eentje voor in de grote-mensen badkamer, eentje in het halletje tussen de kinderkamers en eentje om schone was naar het droogrek of de slaapkamers te brengen. Goed bedacht he? Werkt ook als een trein! Behalve in het regenseizoen. Want dan staat er één wasmand onder het lek in Andres zijn slaapkamer, eentje onder het lek in de woonkamer en de derde idealiter onder het lek in onze slaapkamer, maar meestal zit die dan vol met was.

Diezelfde was ga ik nu in de wasmachine steken, kan Nora haar shirtje van vanochtend mooi bij. Dat kan wel een wasje gebruiken 😀

Na de havermout ging ze overigens weer slapen. Ze vindt de playgroup heel leuk, maar nog wel vermoeiend. Dus vandaag slaan we over. Morgen is de playgroup bij ons thuis, dat vind ìk vooral vermoeiend 😉 Er zal in ieder geval genoeg speelgoed zijn want de container van Denys is aangekomen. En daar mochten wij afgelopen juni ook wat privé spulletjes in steken. Een autostoel en een schommel voor Nora en Andres heeft zijn Wobbel terug! Speelplezier gegarandeerd.

Op school speelt Andres ook heel veel, al noemt hij dat zelf werken. Als ze iets gemaakt hebben in de klas, waarvan ze niet willen dat het opgeruimd of afgebroken wordt, mogen ze er een bordje bij zetten. De poetsvrouw weet dan ook dat ze er omheen moet poetsen, helemaal super! Hoeft hij de volgende dag al dat “werk” niet opnieuw te doen en kan hij mooi verder spelen waar hij gebleven was 🙂


Groetjes uit Niamey, waar de lucht weer blauw is en de zon schijnt. Alleen de blaadjes en oranje stoflaag op de veranda verraden nog hoe het gisteren tekeerging.

Het is zover

Ja hoor het is zover! We wonen inmiddels iets meer dan 6 maanden in Niamey, het eerste halfjaar zit erop!

Ik moet zeggen dat ik het een vrij heftige start vond. Het hielp niet dat Nora op dag 3 ziek werd, terwijl de medische zorg me hier veel zorgen baart. Dat het in recordtempo van veel te warm naar verschrikkelijk heet ging. We geen (goed werkende) generator hadden in het begin en het huren en inrichten van het huis ook niet zonder enige slag of stoot verliep.

Na de vakantie in juni was ik helemaal klaar voor een nieuwe start, maar toen kwam het nieuws van de gynaecoloog en het bijhorende tripje naar België nog tussendoor.
Maar nu, na zes maanden, kan ik eindelijk zeggen dat we hier goed zitten 🙂
Het huis is een thuis. We hebben een sociaal leven. En de kinderen doen het goed. Als we het zo kunnen houden, houden we het hier nog wel even vol!

We hebben sinds afgelopen weekend zelfs een kastje in de badkamer! Toch wel handig, want buiten 1 plankje onder de spiegel (die op borsthoogte hangt) hadden we niets. Alleen een badkuip die niet gebruikt wordt en dus fungeerde als opslag. Maar na 6 maanden was dat dus een soort grabbelton vol toiletartikelen. Dat je denkt; er moet hier toch nog ergens een tube tandpasta liggen, maar je uiteindelijk toch weer in de winkel belandt wegens het niet kunnen vinden ervan. Inmiddels weet ik dat we nog 4 tubes tandpasta hadden en dat pak maandverband was ook wel heel handig geweest toen le moment suprème daar was…. Maar goed, gesetteld dus. Ik zeg: niets meer aan doen!

Andres gaat weer naar school en vindt het geweldig bij Miss Jo. Ze hebben tweemaal per week Franse les en hij oefent vol trots op zijn nieuwe woordenschat.


En ik heb na zes maanden ook eindelijk vooruitzichten op Franse les. Een tijdje was ik heel erg op zoek naar een leraar maar vond ik er geen. En toen gaf ik het op en dacht ik “het zal me een saucisse zijn met jullie Frans”. Maar binnenkort start ik en ik heb er zowaar zin in! Want communiceren gaat echt al stukken beter, maar nu ik steeds minder passief aan de zijlijn zit, begin ik me te ergeren dat ik niet verder kom dan dit. Ik krijg zin om me met dingen te bemoeien 😀 Dus daar gaan we wat aan doen.

Bij Nora is het nog even wachten op haar eerste woordje Frans. Maar sinds deze week wordt haar talenknobbel intensief gestimuleerd, want ze is begonnen in een “playgroup”. Er zijn hier veel gezinnen met jonge kinderen, en dus hebben ouders verzonnen dat het leuk is als die samen komen om met elkaar te spelen en van elkaar te leren. Helemaal leuk natuurlijk, en dus ging ik gisteren met Nora en Rouki (onze poetsvrouw, die tevens fungeert als nounou) een kijkje nemen. De groep werd onlangs gesplit in twee groepen omdat het wat te druk werd. Nora zit momenteel in de “oudere” groep met kindjes tussen de 14 en 18 maanden. Ideaal! Er waren er zeven aanwezig gisteren. En als je denkt dat zeven kindjes samen veel lawaai maken, moet je eens zeven nounous bij elkaar zetten 😉

Maar er werd ook veel gezongen en Nora vond het wel leuk allemaal. Morgen mag ze weer, en dan alleen met Rouki. Voorlopig mikken we op 2 a 3 ochtenden in de week, we zien wel even hoe het loopt. Het geeft mij een beetje TIJD! Want ik mag natuurlijk niet klagen met mijn werkloze bestaan; zeeën van tijd. Maar die tijd wordt vooral besteed aan Jongeheer en/of Juffrouw Rijckaert. En hoewel dat met veel liefde is en ik er ook heus van geniet, ben ik ook wel toe aan iets anders dan moederen. Wat meer schrijven bijvoorbeeld. En misschien dat ik dan toch nog eens creatief ga worden met mijn mooie Afrikaanse stofjes. Of wie weet loop ik weer ergens tegen iets of iemand aan die mijn hulp hier kan gebruiken. Of begin ik een tweede vestiging van Apters in Niamey. Het zou maar zo kunnen, eens ik tijd voor mezelf heb.

Morgenochtend, als beide kinderen de deur uit zijn (het klinkt nu al heerlijk), ga ik koken. Want er komen vrienden lunchen. Dus ik kijk er al naar uit om te koken zonder “hulp” van de oudste of de jongste die aan mijn been hangt of de kasten leeg trekt. Om dan zelf in de kast te kruipen. Waarna ze een zak pretzels opentrekt en er lustig op los begint te kauwen. Ik zeg nu pretzels omdat dat gisteren het geval was. Maar het kunnen natuurlijk evengoed koekjes, droge lasagnevellen of zelfs een slokje zonnebloemolie zijn. Ze is niet zo kieskeurig, wat dat betreft.

Maar nu eerst weer over tot de orde van de dag: Nora is wakker en over een half uur moet Andres van school gehaald worden. Groetjes van ons!