Discovery channel is er niets bij

Ik zie mezelf nog met m’n vader voor tv zitten, na een nachtje stappen en een paar uurtjes slaap.

Met een ietwat brak hoofd keek ik elke zondagochtend met hem naar the deadliest catch, over kapitein Sig en de andere krabvissers op de Beringzee.

En als je dan lang genoeg voor Discovery channel blijft zitten, komt er uiteindelijk vanzelf een natuurdocumentaire voorbij over de beestenpracht in Afrika.

Een beetje jaloers was ik altijd, op die programmamakers. Zij reden in jeeps door de meest prachtige landschappen en aanschouwden het leven van dieren die je normaal alleen in een dierentuin ziet.

Het leek te mooi om waar te zijn,

Nooit had ik toen kunnen denken dat ik pak m beet 15 jaar later (ja, ik word oud…) in zo’n zelfde jeep zou zitten.

Maar vanochtend mocht ik weer! We zijn op vakantie in Kenia en het is 6 uur als ik bij ranger Joseph in de auto stap. Het is nog schemerig, en fris zo met het dak open. De wereld heeft nog geen kleur en lijkt nog te moeten ontwaken.

Ikzelf ook.

Maar we zijn nauwelijks de poort van de lodge door als Joseph vaart mindert. Hij kijkt, kijkt nog eens, stopt, kijkt, rijdt een paar meter achteruit, kijkt weer….

Ik zie een paar stipkippen en wat verderop een wildebeest, maar wat hij denkt gezien te hebben weet ik niet. Ik zou het kunnen vragen, maar het zou de magie verbreken. Uiteindelijk laat het beest zich niet meer zien, maar dat geeft niet. Het is nog steeds schemerig, maar bij mij niet meer; ik ben wakker!

We rijden voorbij een paar buffels en slaan linksaf. Het pad heeft afgezien van de regen en zit vol putten en gaten. Links voor ons is de zon aan haar opgang begonnen. Het is ongelofelijk hoeveel kleurschakeringen er zijn tussen geel en rood. We zien ze allemaal voorbij komen. Je zou bijna vergeten te kijken naar de drie hyena’s rechts van ons. Met hun houterige loopje zijn ze in het eerste zonlicht op zoek naar lekkers.

Op links liggen twee leeuwinnen tegen elkaar aan te soezen. Lui tilt er eentje haar kop op. Ook goede morgen.

Het lijkt een safari voor luieriken (of bofkonten!) te worden. Want als we verder rijden zie ik al wat onze volgende stop wordt; een kudde olifanten staat in de verte met zand te spelen. Een grote stier steekt de savanne voor ons over om ze te vervoegen. Nog steeds in die eerste zonnestralen.

Hoewel de camera rond mijn nek hangt, maak ik geen foto’s. Sommige momenten zijn te mooi om door een lens te bekijken.

Bij een volgende kudde olifanten zien we hoe de moeders beschermend rond de slapende kleintjes staan. De hele kudde houdt halt als de kleintjes rust nodig hebben, en wachten geduldig tot iedereen verder kan. Mooi.

Ook mooi is de achtergrond waartegen ik deze olifanten fotografeer. Want daar,

omhuld door een dikke laag wolken, maar met de piek van 5895 meter zichtbaar, staat de Kilimanjaro! En ook al is enkel de besneeuwde top zichtbaar, het zou zo een beeld kunnen zijn uit een van die discovery documentaires.

Twee jaar geleden zat ik naast mijn vader te kijken hoe een leeuw een jong buffeltje verslond. Even voelde ik me weer het meisje van 15 jaar geleden, maar dan zonder kater. En we zaten niet op de bank deze keer, maar in een jeep in Kafue NP, Zambia. Niet helemaal hetzelfde als vroeger dus. Ik denk dat hij toen ook nooit had gedacht het eens op deze manier mee te maken.

Op de terugweg naar de lodge rijden we nog eens langs de leeuwinnen. Ze liggen nog ongestoord te luieren, zoals alleen katten dat kunnen.

Oh, en kinderen natuurlijk. Want Nora slaapt nog als ik terugkom op de kamer. Andres niet, die wil weten wat ik allemaal gezien heb. Van de leeuwen is hij een beetje jaloers; gisteren lieten ze zich niet zien. Hij geniet van het bekijken van mijn foto’s, en van de gedachte dat er een kans is dat hij ze in de komende dagen ook nog wel eens in het echt zou kunnen tegenkomen.

Zo zie je maar dat een safari zowel jong als oud beroert. En ik besef dat ik een ongelofelijke bofkont ben dat ik het nu ook met mijn kinderen mag beleven!

Jullie horen vast nog van ons, hier uit het mooie Kenia 🙂

Je komt soms wat tegen onderweg….

Vanochtend op de rotonde: terwijl ik sta te wachten tot ik verder kan rijden, rijdt er een motor tegen mijn auto. Hij rijdt gewoon door en gelukkig bleek er later ook geen blijvende schade te zijn aan mijn auto. Terwijl ik nog aan het vloeken ben op de motorrijder, hoor ik weer een knal en schuift de auto schuin voor me een halve meter vooruit. Als de bestuurder wil uitstappen om zijn aanrijder te vertellen dat hij niet gediend is van zulk geduw, slaat hij de spiegel van de auto voor mij aan diggelen met zijn deur.
Ik ben hier elke dag weer verbaasd wat er allemaal gebeurt in het verkeer, en blij als ik heelhuids op mijn bestemming aangekomen ben.

Dat ik stilstond op de rotonde komt omdat de politie het verkeer aan het regelen was. En omdat ze hier überhaupt niet snappen hoe een rotonde werkt. Tel daarbij op dat een groot aantal van de mensen ook niet weet hoe een auto/motor te besturen en je hebt een verklaring voor het grote aantal ongelukken.

Zo stonden we laatst in een file, veroorzaakt door een ongeluk tussen twee motoren. Toen we de plek des onheils naderden, dachten we eerst dat er minimaal vier betrokkenen waren; dat was namelijk het aantal motoren dat midden op de weg lag/stond. Maar eenmaal de uitgerukte politieagenten de boel begonnen op te ruimen, zagen we dat er dus twee kapotte motoren waren, met twee politiemotoren ernaast geparkeerd. Die, eens beide wrakstukken en alle helmen en afgebroken spiegels opgeruimd waren, netjes geparkeerd bleven staan. Midden op de vierbaansweg. Dat de verkeerssituatie nog enige tijd (onnodig) verstoord bleef was een jammerlijk gevolg.

Abdourahman, een van onze guards, is ook al zo’n brokkenpiloot. Een maand of 3 geleden kocht hij een motor. Ondertussen had hij al de nodige ongelukken, met doktersbezoekjes tot gevolg. De motor kwam er redelijk ongedeerd uit, maar die werd dan gestolen. Na een beetje doorvragen, bleek hij die uitgeleend te hebben aan een “goede vriend”, die vervolgens met de noorderzon verdween. Mèt zijn motor.

Zijn moeder vond het zo sneu voor hem, dat ze een nieuwe motor voor hem kocht. Een minder blinkend en stoer geval dan zijn eigen aankoop, maar het is beter dan fietsen. We drukten hem op het hart deze niet meer uit te lenen, en een slot te kopen.
Nu moet hij alleen nog leren om zijn salaris niet helemaal op te souperen, zodat er ook aan het einde van de maand geld overblijft om benzine te kopen….

Onze andere guard, Abdoulaye, kocht een half jaar geleden al een motor. Maar omdat hij een vrouw en twee (binnenkort drie) kinderen heeft, was er minder geld te besteden.
Dus kocht hij een kapotte motor, zodat hij stukje bij beetje geld kon sparen om hem te laten repareren, de verzekering in orde te brengen enz. Alleen bleek dat toch moeilijker dan verwacht, want ja die kinderen moeten natuurlijk eten, kleding en naar school. Wij gaven hem een kleine kerstbonus en vanochtend liet hij me glunderend de verzekeringspapieren zien. Het contrast tussen beide mannen kan, ook al zijn ze familie, niet groter zijn.

In onze familie bevindt zich ook een grote brokkenpiloot. Nora heeft de kunst van het klimmen inmiddels redelijk onder de knie, dus we vinden haar regelmatig bovenop een tafel of bureau en ze probeert zich ook op andere plekken omhoog te werken.
De afgelopen week viel ze van de bank en van een salontafeltje. Met een blauwe wang, een buil op haar voorhoofd en een schram op haar buik ziet ze er redelijk gehavend uit.

Maar ach, met vallen en opstaan zeker? Ik ben me er, zeker de laatste tijd, meer dan bewust van dat het zoveel erger kan dan wat blauwe plekken en schrammen.
In de vriendenkring zijn er momenteel ouders met kinderen die wat meer te verduren krijgen en ook sommige vrienden blijven niet gespaard van èchte problemen.

Wat maakt het dan nog uit, die extra kras op mijn auto. Of dat diezelfde auto eerder deze week alle dienst weigerde. Of dat de gasfles net leeg was op het moment dat ik aan het avondeten wilde beginnen. Brood is ook lekker!

Pluk de dag
xx uit Niamey

 

 

Straatlawaai

Ik sta in de keuken courgettes te snijden voor de risotto die op het menu staat, als de generator afslaat. De stroomonderbreking is afgelopen; Nigelec (energieleverancier) is terug.
Nu het kabaal en de stank van de generator weg zijn, kan het keukenraampje weer open. De keuken is verreweg de warmste ruimte in ons huis, en ook al is het buiten eerder warm, een beetje buitenlucht in combinatie met de plafondventilator geven enigszins verlichting.

Voor het uitzicht hoef ik het niet te doen; voor het raam staat immers diezelfde generator, met daarachter de hoge muur die ons erf helemaal omsluit. Wat er buiten op straat gebeurt kan ik dus niet zien, maar door het openen van de ramen komt het leven op straat toch een beetje mijn keuken binnen.

Ik hoor kinderen roepen en lachen; geluiden van het schooltje tegenover ons. De nodige auto’s en motors hobbelen door de putten in ons straatje. Van veraf toeterend, om te laten weten: “hier ben ik”! Met achterliggende boodschap “dus allemaal aan de kant want ik wil eerst”.

De champignons maak ik zorgvuldig schoon voor ik ze snijd. Op de achtergrond het geblaat van de buurman zijn geiten. Champignons vind je hier doorgaans alleen in blik, dus als ik eens een bakje geïmporteerde champignons tegenkom in de winkel, heb ik moeite om het te laten staan. Maar ik koop het alleen als de champignons ècht mooi en stevig zijn. Anders zijn ze de zes Euro die ik ervoor moet betalen niet waard.

Er wandelt een coupeur door de straat. Met een naaimachine op zijn hoofd kondigt hij zijn komst aan door met zijn scharen te klingelen. Een geluid wat hier niet weg te denken is uit het dagelijkse leven, maar waarvan het toch even duurde voordat ik het kon plaatsen.
IMG_6510
Terwijl ik een ui met een teentje knoflook aanfruit in olijfolie, staat de bouillon op te warmen. Ikzelf ben inmiddels ook aardig opgewarmd, al sta ik op blote voeten en in korte broek.  Nadeel van een keuken is natuurlijk dat het koken moet gebeuren op vuur (of een andere warmtebron). En dan wordt warm al snel heet.

Buiten wordt er geroepen. Waarschijnlijk iemand die iets wil verkopen. Het is net als bij ons op de markt, waar de marktkramer roept wat hij allemaal voor lekkers te koop heeft voor een prikkie. Alleen is het hier geen markt, maar loopt de verkoper door de straten te zeulen met zijn koopwaar. Ik koop soms thee bij ‘de man met het kastje’. Hij draagt een kastje op zijn schouder, krukje in de hand. En ondertussen roepend wat er allemaal in dat kastje zit. Denk ik, want ik versta het natuurlijk niet. Maar als ik interesse toon, zet hij het kastje op zijn krukje en gaan de deurtjes open. Ik kies altijd voor “Azawad”, oftewel “le thé des Touaregs”. De guards zijn er dol op en voor nog geen twee Euro heb ik 10 pakjes. Kunnen ze even vooruit.
IMG_3458
De rijst is inmiddels glazig, dus de bouillon mag er beetje bij beetje door. Het begint lekker te ruiken in de keuken en mijn maag gromt. Nora komt aan mijn been hangen, al “njam njam” roepend; ik denk dat de geur haar ook wel aanstaat. Risotto is een van haar favorieten. En dan vooral de KAAS. Een van haar eerste woordjes, naast papa, mem, bumba en poes.
De hele dag loopt ze met de kaasschaaf te zwaaien (die ze, nog steeds, uit mijn keukenlade pikt) en “kaas! kaas!” te roepen. Met een vragende blik in de ogen en een wijzend vingertje naar de koelkast.

Ik verzamel alle courgetteschillen en ander afval en breng het zakje samen met Nora naar de vuilnisbak buiten, aan de weg. Een oud olievat is het eigenlijk, en het staat met een ijzeren ketting vast aan de boom. De eerste twee werden namelijk gepikt. Nora roept “poes! poes!”, want er lopen koeien op de weg. Grappig, want een paar jaar geleden schreef ik vanuit Zambia een blog over een verblijf in Kafue NP, waar Andres ook tegen alles wat bewoog “poes” riep (Kijk maar). Nora doet nu precies hetzelfde, zij maakt ook geen onderscheid tussen poezen, honden, kamelen, geiten of koeien. Alles is poes 🙂
IMG_4226
Verder is het rustig in de straat. De ezelkar hebben we net gemist, aan de lege vuilnisbak te zien. Ondanks dat je hier veel ezels ziet, hoor je ze eigenlijk nooit. Hetzelfde geldt voor de kamelen.


We gaan snel weer naar binnen. Marc kan elk moment thuiskomen, dus we raspen de parmezaanse kaas. Ik rasp en Nora doet verwoede pogingen om op mij of op het aanrecht te klimmen. Alles voor een stukje kaas.

Als we twee uur later onze borden leeg hebben en nog een gezelschapsspelletje doen, kondigt het gebed uit de moskee aan dat het bedtijd is voor de jongste twee. We hebben het geluk niet tè dicht bij een moskee te wonen (vooral voor het ochtendgebed tussen 5 en 6 uur is dat fijn), maar de dichtstbijzijnde kreeg onlangs nieuwe speakers en de oproep tot gebed kan daardoor ook toegevoegd worden aan het lijstje van straatlawaai. En daar kan een keukenraampje geen verandering in brengen, helaas.

Groetjes uit Niamey xx

 

Trick or treat!

Donderdag 31 oktober 2019 – Halloween en dus een grote dag op de Amerikaanse School in Niamey. Een grote dag voor Andres ook. Hij wilde spook zijn, dus offerden we een werk shirt van papa op en gingen we los met schaar en stift.

Alle verklede schoolkinderen mogen om 9 uur ‘trick or treat-en’ in de Amerikaanse ambassade, en ik mag mee als begeleiding! Maar dat is pas over een dik uur. Snel heen en weer naar huis heeft niet zoveel nut en dus ga ik aan een van de blauwe picknicktafels zitten kijken naar Georges, de schoolschildpad, die voorbij scharrelt. Het blijft toch een soort mini-dinosaurus zo met zijn gelooide huid, knobbelige schild en trage, stroeve bewegingen.

Een aangenaam briesje speelt met de grassprietjes op het sportveld voor me. Door de speakers klinkt een onheilspellend muziekje en het valt me op hoe stil het hier verder is; geen rondrennende kinderen, geen tuinman te bekennen. Onder luid gekras komt er een grote zwarte vogel aanvliegen. Hij gaat op de tafel naast me zitten, zijn lange staart hangt bijna tot op het bankje. Hij kijkt me aan en ik voel me bijna alsof ik in een slechte Halloweenfilm beland ben.

Maar dan verschijnen er ineens prinsessen, superhelden en mijn eigen lieve spookje. Weg is de stilte!
We wandelen naar de ambassade, alwaar we opgewacht worden door een dinosaurus.
Eenmaal binnen besef ik pas echt hoe underdressed ik ben. Ik heb wat spinnenweb van de juf gepikt en op mijn haar en kleren geplakt. Maar hier loopt iedereen verkleed rond, compleet met schmink en Dracula gebitjes. Waar Andres het eerst allemaal best wel spannend vond, vindt hij het nu helemaal geweldig. Zeker als blijkt dat hij bij elk kantoor een handvol lolly’s en ander snoepgoed in zijn zakje krijgt. En de spinnen van plastic zijn. Ik probeer de kinderen bij elkaar te houden, voor morele steun ben ik vrijwel niet nodig. Die kinderen bij elkaar houden is overigens bijna onmogelijk, aangezien de suiker zijn werking begint te doen en er op elke hoek iets anders te zien is….

Want ze hebben er werk van gemaakt op de ambassade! Er is een “haunted house”; helemaal donker met lichtgevende skeletten en van die rode oogjes die je lijken te volgen. Ik ben bijna blij als een lief klein meisje mijn hand zoekt en stevig vastpakt: ik ben hier niet voor niets, en samen kunnen we dit best aan! Ze komt nog vaak een handje geven, want er zijn ook kamers vol met spinnen, mummies, lopende bananen (?) en enge geluiden. Oh en ben ik de enige die volwassenen met maskers eigenlijk best een beetje eng vind?

Al bij al een hele belevenis. En we kunnen weer vooruit tot Halloween 2020 qua snoepgoed….
Buiten school hebben we ons ook vermaakt de laatste tijd: weer een mooie wandeling met de hash, een verjaardagsfeestje van Andres zijn schoolvriendinnetje en we bouwden een hut. Ook gingen we kruiden en sla kopen bij de tuintjes aan de rivier, voor in Andres zijn eigen tuintje, en waren we uitgenodigd voor een hapje en een drankje met uitzicht op een prachtige zonsondergang.
Wandeling Wandeling Zonsondergang 1 Zonsondergang 2 Zonsondergang 3 Zonsondergang 4 Tuintjes Thuis-tuin Tuinman 1 Tuinman 2
En Nora maakt me nog steeds gek met haar obsessie voor de besteklade.
Iemand een idee hoe we haar uit de keukenlades kunnen houden???? Ze maakt alles kwijt! Mijn houten lepel bijvoorbeeld, waardoor ik dan een ijzeren tang gebruik om te roeren. Die ik vervolgens op de rand van de pan laat liggen, met 3 blaren en een vloek die te horen is tot in Ouagadougou tot gevolg. En niet meer te vinden he, die houten lepel! Wel vind ik Duplo blokjes in de stoomkoker en natuurlijk de dagelijkse portie bestek in de vriezer.
Melkmeisje
Verder is ze ook wel lief, en ze begint steeds meer te communiceren. Zo knikt ze driftig ja/nee als ze iets wel/niet wil en zei ze zomaar opeens (en vervolgens de hele dag) Tiger. Dat is de poes. Poes zegt ze ook nog heel veel; tegen geiten, honden en katten. Onze eerste kat, genaamd Dusty Rubble, is inmiddels begraven in diezelfde dust…. Het beestje was ziek en van de week vond Abdoulaye hem. Maar Tiger is er nog, hongerig en speels als altijd. Dat hij nog maar lang mag blijven rondzwerven hier bij ons.

Fijn weekend allemaal xx uit Niamey

 

 

We zijn er nog

De regens zijn opgedroogd en langzaamaan naderen we het “koude” seizoen. Ik ben alvast heel benieuwd, want ik kan bijna niet geloven dat ik hier in Niamey ooit behoefte zal hebben aan een extra laagje kleding. We zullen zien wat het ons brengt (behalve een soort griepvirus, wat ons – alle 4!! – toch ook niet wilde overslaan deze keer….).

Maar nu de temperaturen onder de 40 graden blijven, hebben wij ons eindelijk eens gewaagd aan de “hash”; wereldwijd gaan expats samen lopen en wandelen met de “hash house harriers”.
Waar we in Lusaka liever zelf het bos in trokken, is hier een groep toch echt de meest veilige optie om je buiten het stadsleven te wagen. En zo sloten we dus eindelijk aan bij onze sportieve medemens voor een wandelingetje in het groen (of bruin).

De ene keer vlak, maar met veel stenen en rotsblokken, de andere keer heuvelachtig met kamelen en ezels. Beide keren rood en bezweet (35 graden is nog steeds warm genoeg voor enige lichamelijke inspanning, mijns inziens), moe maar voldaan. Ziehier een kleine impressie van Niamey – buiten de stadsgrenzen:


Eenmaal terug binnen de stadsgrenzen moet er dan nog gegeten worden. Gelukkig biedt Le Pilier daar uitkomst; een afhaalpizza smaakt nóg lekkerder na een wandeling, en is tevens favoriet van thuisblijver Andres. En stiekem snoept Nora tegenwoordig ook al mee van de pizza, als ze in de buurt is. Want als er in haar eigen bordje iets anders ligt dan in dat van ons, hebben we ruzie. En komt ze met haar vorkje of handen in ons bord graaien.

Ze denkt er heel wat verstand van te hebben, van eten. Helaas vertaalt zich dat niet persé naar haar eetlust…. Maar als ik aan het koken ben, hangt ze steevast rond in de keuken. Voorheen vermaakte ze zich met het inspecteren en leeghalen van de kast. Wat niet heel praktisch was maar mits een beetje geduld en opruimwerk, wel te doen.

Sinds kort heeft ze echter de kruidenlade ontdekt. En dat is toch iets gecompliceerder, moet ik zeggen. Waar het eerst leuk was om de lade open en dicht te doen, en de potjes allemaal door elkaar heen te ‘roeren’, is dat inmiddels natuurlijk niet meer genoeg.
Ze pakt een potje kruiden uit de lade (kerrie is favoriet) en strooit er lustig mee door het hele huis. Kerrie tussen het speelgoed, kerrie op de bank en kerrie in haar haar. Het kind rook dag en nacht naar kerrie, en ja ze gaat gewoon in bad.
Het potje kerrie verhuisde dus al snel, voor het op zou zijn, naar hogere oorden. Maar de komijn bleek eenzelfde aantrekkingskracht te hebben. Dat je ’s avonds in je bed kruipt en denkt ‘wat ruik ik toch’? En je je dan bij het omdraaien in een hoopje komijn nestelt.
IMG_3306
Voor we er goed en wel een echte oplossing voor bedacht hadden, had Rouki, onze huishoudelijke hulp, actie ondernomen: ze verhuisde de kruiden een lade naar boven, waar madame niet bij kan. Dat klinkt als een goed plan he. Wij hadden het zelf ook overwogen., maar hadden het niet gedaan. Het duurde niet lang voor bleek dat het inderdaad niet het beste idee was om de kruiden om te wisselen met de bestek lade. De messen leggen we momenteel helemaal achteraan, zodat ze daar toch al zeker niet bij kan. En als ik weer eens lepels en vorken kwijt ben, weet ik inmiddels dat ik die in de vriezer kan vinden. Die heeft namelijk ook lades, en is lekker koud. Vindt ze geweldig.

Andres is de laatste weken veel thuis geweest. Eerst was het schoolvakantie, daarna ging hij 1 dag (in Pyjama, leve de themaweek!) naar school en daarna zat hij meer dan een week ziek thuis. Hij kreeg het van Marc, die het netjes in een weekend gepland had. Ik was als derde aan de beurt en natuurlijk volgde Nora afgelopen weekend op de valreep ook nog. Andres kan morgen eindelijk weer naar school denk ik. Dan hebben we dat ook maar weer gehad.


Vanmiddag maar eens een outfit voor Halloween in elkaar knutselen. Ik dacht zelf aan een mummie. Kan hij gewoon in z’n dagelijkse kloffie naar school en net voor vertrek naar de ambassade voor de “trick or treat”, wikkelen we hem in wc-papier. Maar hij zegt bang te zijn voor mummies. Ja, ook als hij het zelf is…. 😀 Een spook moet het zijn, want die zijn blijkaar niet eng. Maar goed, een wit laken of tshirt moet wel te fixen zijn. Ik ben al blij dat er niet te veel van mijn creativiteit gevraagd wordt. To be continued….

Liefs xx

Être malade

Dat het hier weer wat stiller is, komt omdat de beestjes (zie vorige blog: https://elskeinanderland.com/2019/09/20/beestjes/) ons toch maar niet met rust willen laten. Niet alleen kwam er een tweede kat bij, wat best gezellig is, maar Nora had een positieve malariatest met een bacteriële infectie er bovenop.
Een hoop gedoe met nog veel meer medicatie en hoge koorts. And it scared the hell out of me, om eerlijk te zijn.

De miserabele gezondheidszorg, in combinatie met de veelvuldig aanwezige malariamuggen, waren mijn grootste zorg toen we naar hier verhuisden. En dat is er niet bepaald beter op geworden de afgelopen week. Nu was de malariatest twijfelachtig, het kan best vals positief zijn geweest. Maar we besloten het zekere voor het onzekere te nemen en toch te behandelen. Momenteel lijken we deze hobbel ook weer genomen te hebben, al zijn beide kids inmiddels snotverkouden…. Ik kan best nóg een extra kat aan, maar de kinderen mogen nu toch echt eventjes gespaard blijven van meer beestjes.

Maar goed, er gebeurden gelukkig ook gewoon leuke en normale dingen hier. Zo ben ik eindelijk (jaja ik weet het….) begonnen met Franse les. Ik leerde iemand kennen die ook lessen wilde en samen vonden we 3 potentiële leraren. We besloten ze alle drie uit te testen tijdens een proefles en dan door te gaan met degene die ons het beste lag. Goede keuze, achteraf.

De eerste Professeur was een beetje te laat, hij kon het niet helemaal vinden. Maar uiteindelijk kwam hij aangefietst met de studieboeken onder zijn snelbinders. Het was een aandoenlijke, iets oudere man, die duidelijk heel wat jaren voor de klas achter de rug had. Een beetje schuchter was hij wel, met grote verlegen ogen en een zachte stem. Maar al snel vond hij zijn rol terug en begon te onderwijzen. Met een gebiedend “donc, écrire!” zetten wij pen op papier voor een lesje grammatica. Dat er 8 tijden waren, herinnerde hij ons. Ik onderstreepte de woorden 8 temps en noteerde dat 4 daarvan ‘simples’ en 4 ‘composés’ waren. Le professeur wierp een niet meer zo verlegen blik in mijn schrift en wees me op het ontbreken van de dubbele punt achter 8 temps en ik was dat laatste woordje vergeten bij de tweemaal 4 tijden. Als een brave leerling corrigeerde ik mijn “fouten” en voor mezelf besliste ik alvast dat dit hem toch niet zou worden.

Na hem volgde er een energieke onderwijzeres van pakweg mijn leeftijd. Een spraakwaterval met héél veel enthousiasme die me vanaf mijn eerste zin verbeterde en hamerde op de juiste tijd. Helemaal goed, heb ik nodig. Ik weet dat ik een beetje lui ben en voor het verleden altijd de passé composé gebruik, want die hoef je niet zo ingewikkeld te vervoegen. Maar daar moet dus verandering in komen en daar maakte ze duidelijk werk van. Wel maakte het dat ik iets te hard ging nadenken en de boel er steeds minder vlot uit kwam. Maar goed. Ze hielp me in de juiste richting en haar lach en aanpak zorgden ervoor dat de les in een oogwenk voorbij was, mij een beetje versuft achterlatend. Het was een leuke les geweest, en als ik een Franse les leuk vind, dan ben je toch goed bezig! De helft van wat er allemaal gezegd was, was me echter ontgaan. En mijn aantekeningen waren nog chaotischer dan het Parijse verkeer. Toch waren we enthousiast over de aanpak van bovenstaande Madame. De laatste professeur zou van goeden huize moeten komen om haar les te overtreffen.

Op de afgesproken dag en het afgesproken uur, kwam met vaste tred het prototype van een onderwijzer op ons afgewandeld; overhemd met een pen in het borstzakje, aktetas in de hand en wijze ogen achter zijn brillenglazen.
De eerste 15 minuten van de les spraken we over zijn aanpak, onze wensen en deden we een voorstel-rondje. De man sprak rustig en met een lage, ietwat doorrookte stem. Aangenaam om naar te luisteren en ik verstond zowaar 90 procent van wat hij zei! Hij liet me rustig in de verkeerde tijd palaveren. Uitspraak corrigeert hij direct, grammaticale missers pakt hij aan nadat ik uitgepraat ben. Een aangename aanpak en mijn aantekeningen waren een stuk gestructureerder. Hoewel ik ook heel erg te vinden was voor de kleurrijke en energieke Marie, hadden we met Monsieur Housseini een winnaar te pakken!

Dus nu zit ik drie keer per week in de schoolbanken. Al heb ik vanaf volgende week al vakantie wegens afwezigheid van mijn “klasgenoot” JIk merk nu al dat mijn Frans erop vooruit gaat. We zijn er nog láng niet, maar elke verbetering is er eentje. Dat het deze keer nut heeft om Frans te leren (dus niet om een voldoende te halen op een toets, maar om het leven hier aangenamer en makkelijker te maken), helpt alvast veel. Je suis motivé!!

Bonne journée à tous xx

 

 

 

 

 

 

Beestjes

Bij temperaturen van boven de 30 graden is het hebben van airconditioning voor mij persoonlijk niet langer een luxe, maar een absolute vereiste.
Toen mijn airconditioning ermee stopte was ik dan ook niet echt blij. Maar goed, raampjes open dan maar. Zodat die warme, plakkerige lucht kan binnenkomen om een soort van verkoeling te bieden tegen de schroeiende hitte die binnen zit.
Mijn (zwarte) RAV4 staat namelijk geparkeerd in de zon, dus dat wordt een soort oventje.

Als alle ramen open staan kan het een beetje doorwaaien, en zo wapperen Andres en ik naar school. Elkaar verstaan lukt niet, dus we luisteren naar het om ons heen manoeuvrerende verkeer en proberen de uitlaatgassen te negeren. Als we de Avenue des Ambassades inslaan, de straat waar de school zich bevindt, begin ik één voor één de ramen dicht te doen. Het gaat goed, tot we bij mijn raam aankomen. Mijn auto heeft namelijk nog een ander defect, en wel aan het motortje van mijn raambesturing.

Het raam gaat meestal wel gewoon open. Of toch op zijn minst halfopen. Maar vaak wil het daarna niet meer dicht, of begint het een eigen leven te leiden. En dat is op zijn minst gezegd onhandig als je je auto ergens geparkeerd moet achterlaten. Dus zit er niets anders op dan de school voorbij te rijden om het raam, al rijdend, stukje bij beetje dicht te krijgen. Dit alles maakte mijn doorgaans korte autoritjes een stuk langer de laatste tijd.

Maar gelukkig is dat inmiddels allemaal weer opgelost. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen van de maag- en darmproblemen te huize Rijckaert – de Bruin. Er lijkt een hardnekkig beestje onder ons te zijn, want we wisselen elkaar zo’n beetje af…. Ik ben dan ook aan een grote schoonmaak begonnen, in de hoop alles voor eens en voor altijd uit te roeien.

Een ander hardnekkig beestje bevindt zich in onze tuin. Hij is oranje met wit, mager en hangt hier al een week of drie rond. Hem ben ik niet van plan uit te roeien, overigens. En hijzelf lijkt het hier ook wel leuk te vinden, ondanks dat hij weinig tot geen aandacht krijgt. Hij kan trouwens net zo goed een zij zijn, dat weet ik niet precies. Maar toen ik vanochtend alweer met een miauwtje begroet werd, besloot ik dat, als hij toch van plan was te blijven, we er evengoed een beetje voor zouden kunnen zorgen. Ik belde Marc om te zeggen dat ik het zo zielig vond, en dat ik hem wat water zou geven. Vond hij goed. Dat ik daarna ook naar de supermarkt reed om een zak kattenbrokjes, weet hij nog niet….


Andres zal blij zijn; er is hem bij terugkeer in België een huisdier beloofd. Maar ja, dat kan nog best wel eventjes duren. Een tuindier in Niamey is dus vast een welkome verrassing. Hoe welkom de verrassing voor Marc is wacht ik nog even af. Hij leest het hier misschien voor hij thuiskomt; sorry schatje, het was sterker dan mezelf 😉

Fijn weekend allemaal! xx