soms heb je een beetje geduld nodig

Het zit er weer op! De “mooiste maand van het jaar” voor velen.
De langste, zo leek het althans voor sommigen. De heetste ook (alweer), volgens mij.

Een maand lang hebben de Nigerezen, en vele anderen met hen, gevast. Ramadan Mubarak voor ieder van hen! Als je denkt dat je niet genoeg uren in een dag hebt, moet je eens vasten. Dan blijkt er ineens heel veel tijd tussen zonsopgang en zonsondergang te zitten. De arme guards liepen hier aan het einde van de dag met natte tshirts of vodden rond hun hoofd gebonden. Als je niet mag drinken in deze hitte, moet je iets doen om je hoofd koel te houden. Verder werd er immens veel geslapen de afgelopen maand. En dat snap ik heel goed. Maar praktisch is anders, als je werk te doen hebt. 

In de winkel was het soms oppassen om niet op een slapende medewerker te botsen; rij je een gangpad in met je toch al niet echt stuurbare (want wieltjes geblokkeerd) winkelkarretje, moet je aan de noodrem trekken omdat er iemand op de grond ligt. Vooral in het gangpad voorin, om de hoek bij de hondenbrokken, lagen ze nog net niet opgestapeld.

Het was onlangs ook weer tijd voor een bezoekje aan de dermatoloog. De dag voor de afspraak ging ik vast naar de apotheek om de injectievloeistof te kopen: op. Bij de volgende apotheek ook. De ochtend van de afspraak zette ik mijn zoektocht verder, apotheken genoeg hier. Maar vier apotheken later begreep ik dat het product al een tijd uit de voorraad was, wegens een invoerstop. En dat mijn kansen dus klein waren. Gelukkig kenden we een mannetje die een mannetje kende. Na een half uurtje rondbellen werd ik naar rond-point sixième gestuurd. Ze verwachtten me al dus alles lag klaar. Gelukt! 

Op naar het ziekenhuis. Er zit niemand aan de receptie dus ik wacht geduldig. Na een paar minuten besef ik dat de deur naar de wachtkamer de vorige keer openstond, ze zijn toch wel gewoon open vandaag? Ik besluit een kijkje te nemen en daar vind ik vrijwel het voltallige personeel van het ziekenhuis. Ze liggen languit op de bankjes die voor patiënten bedoeld zijn. De deur zat duidelijk dicht voor de airco, het voelt alsof ik een koelkast instap.

Inclusief ijsklont in zakje. In Zambia kreeg ik een soortgelijk koelelement mee. Alleen was dat gesmolten.
Toen ik vroeg wat ik met het zakje water moest, zeiden ze: dat is om te koelen; vanochtend was het nog ijs 😀

Iemand komt overeind en schuifelt naar de receptie. Ik overhandig mijn afspraak brief maar krijg hem terug; de dokter is al weg en komt vanaf 16.30 terug. Nog eens in de herkansing dus. Maar toen ging het gelukkig wel allemaal goed. Zijn assistenten waren niet aanwezig en waarschijnlijk kreeg ik daardoor geen pleister. Je zult er toch zelf eentje moeten zoeken als dokter…. Toen ik ernaar vroeg zei hij dat het “niet nodig” was. Hij was inderdaad iets voorzichtiger geweest met de isobetadine, maar toen ik thuiskwam had ik toch een bloedvlek in mijn shirt. Thanks doc. 

Maar ach dat zijn kleine ergernissen. Gebeurt de besten. Zo ook de medewerker bij Zamani (de vroegere Orange; die van de mobiele telefonie). We hebben alle pasfoto’s en formulieren in orde gebracht voor de aanvraag van een kids-ID voor Andres en Nora. Rest ons alleen nog te betalen. De aanvraag gebeurt via de ambassade in Burkina Faso en vandaar dat ik het geld moet transfereren met Zamani Cash. Ken ik allemaal niets van maar gelukkig kun je daarvoor naar een kantoortje waar ze het voor je doen. 
Je betaalt het benodigde bedrag plus de daarop geldende afhaalkosten. Dan doet de medewerker de transfer via zijn mobiele telefoon. En dan vraag je een bewijs. Easy does it. 

Maar dat is buiten de techniek gerekend. En het netwerk. Buiten de effectiviteit van de betreffende medewerker ook. En karma, wellicht. 

Er zijn minstens 20 pogingen nodig (en dat is voor één keer niet overdreven) om de eerste twee transfers te doen. De derde lukt niet omdat het saldo op de telefoon ontoereikend is. Of ik even naar een andere meneer wil gaan om met een andere telefoon te proberen. 

Ik krijg dus een andere telefoon mee, waar nog wèl krediet op staat. Wederom lukt het niet vanaf de eerste (of tweede, derde….) keer en dus krijg ik een stoel aangewezen. Inmiddels hoor ik voor de derde keer het nummer ‘Jeruzalema’ voorbijkomen, en niet op de achtergrond maar op maximaal volume. Het maakt dat ik de Islamitische muziek die aan het bureau van de medewerker uit een telefoon schalde bijna niet meer hoor. 

Toch slaagt de meneer naast mij erin om een praatje aan te knopen. We keuvelen over het Suikerfeest en de warmte (it wasn’t me!) en over mijn oorbellen en ogen. Ik besluit nog een kijkje te nemen en de derde transactie is gelukt, maar de beste man krijgt het niet voor elkaar om een bewijsje te fabriceren. Al bij al duurt het een uur en drie kwartier voor ik weer buiten sta. Weer een zeer nuttig besteedde vrijdagochtend hier in Niamey.