Ik word naai(st)er

Afrikaanse stofjes, ik ben er gek op.
Het liefst koop ik Super wax of een mooie Java. Niet de goedkoopste keuze, maar wel het mooist en meest duurzaam. De wax-print is aan zowel binnen- als buitenkant mooi en voelt (na een paar keer wassen) niet meer aan als plastic. Nu is er eigenlijk niet zo heel veel Afrikaans aan de stoffen, aangezien deze veelal gewaxt worden in – jawel – Nederland!

In de jaren van de Verenigde Oostindische Compagnie keken de Nederlanders de kunst van het batikken af van de Javanen, en besloten dat ze dat thuis ook konden.
En tot op de dag van vandaag doen ze dat en verdienen ze er goed geld mee. De gemiddelde Nederlander loopt echter niet warm voor de felgekleurde stoffen en dus worden ze verkocht in Afrika waar ze inmiddels niet meer weg te denken zijn uit het straatbeeld.

Hier in Lusaka zie je niet anders; praktisch alle vrouwen dragen een “chetenge” rond hun middel, als soort rok om de kleding eronder te beschermen. En omdat het makkelijk is. En mooi. En zelfs een statement in sommige gevallen. Het is een mooi zicht als ze allemaal samen in een vrachtwagen zitten. Allemaal gekleurde konten op de rand (hier zit je gewoon “los” op de rand van de open bak van de vrachtwagen), de ene nog feller dan de andere. Het fleurt de boel een beetje op, ik word er vrolijk van!

Chetenge dus. Ik kan geen winkel voorbij lopen of ik moet kijken, voelen en bewonderen. Kopen ook, al neem ik me vaak voor dat niet te doen. Het is sterker dan mezelf.


Ons huis wordt er dankbaar door opgefleurd, aangezien ik verschillende kussenslopen, tafellakens en servetten liet maken. En zelfs onze lampenkap en stoelen moesten eraan geloven. Toch bleef de stapel stoffen groeien en ikzelf kan dan wel heel goed verzinnen wat voor moois ermee te maken, de uitvoering laat ik graag aan anderen over. Een naaimachine zou ik misschien kunnen kopen, maar geduld is helaas niet te koop.

Naar de naaister dus. Of in dit geval de naaier. Bestaat dat woord? Het klopt in ieder geval wel. Ik gaf de meneer een deel van mijn kostbare stoffen. De bedoeling was een garderobe op de groei voor Nora. Het kind vindt er nu nog niks van maar moeders kan het maar mooi vinden, toch? Jurkjes dus. Baggy broekjes ook, want met haar wasbare-luierbillen past dat wel zo mooi. En zelfs een heuse jumpsuit. Gelukkig had ik een exemplaar mee om de kunst bij af te zien want de beste man hoorde het donderen in Kaapstad.

Misschien was dat een voorbode voor wat ging komen, en had ik mijn dierbare stofjes weer mee naar huis moeten nemen. Maar ik deed het tegendeel; ik bestelde een jumpsuit, twee broekjes en drie jurkjes; de komende maanden (jaren) zou mijn dochter shinen in haar kleurrijke outfits!

Een dag of 10 ging hij ervoor nodig hebben; zaterdag de 27emocht ik de hele collectie ophalen. Inmiddels ken ik de Afrikaanse tijdsbeleving en dus ging ik vandaag eens kijken.
Zoals verwacht waren 2 van de 6 stuks af, aan de rest werd nog vlijtig gewerkt.
Tot mijn GROTE verbazing waren beide baggy broekjes in dezelfde stof gemaakt. Jammer, want als ze er nu uit groeit ligt er een identiek exemplaar te wachten, en geen nieuwe, frisse print. Loopt ze straks een dik jaar in dezelfde broek. GROOT waren ze ook, jammer dat het Andres zijn kleur/patroon niet is, want hij past ze met gemak. Nog een jaartje of 3 á 4 geduld dus, schat ik…. Ik had nochtans gezorgd voor een voorbeeldexemplaar en diezelfde maat gevraagd.

Misschien toch maar eens overwegen een naaimachine aan te schaffen. Uiteindelijk moet ik nu nog veel meer geduld opbrengen en is dit op verschillende vlakken frustrerend.

Bovendien is er geld te verdienen met Dutch wax, zag ik zomaar online. De Oer Hollandse firma Jansen Holland vraagt maar liefst € 88,95 voor 6 yards (5,5 meter ongeveer) aan Superwax. Hier in Lusaka betaal ik voor dezelfde lap stof omgerekend 25€. En dan weet ik dat ik met mijn witte kaaskop teveel betaald heb.

Het zou toch wat zijn; dat ik als Nederlandse, in Afrika, stoffen koop die in Nederland bedrukt worden en naar Afrika verscheept. Waar ik ze dan voor een prijsje koop en er iets mee doe. En dat dan weer in Nederland verkoop voor veel geld! Masterplan! Nu alleen nog leren naaien, zodat ik geen naaier word maar een echte naaister.

2 Comments on “Ik word naai(st)er

  1. Dag Elske
    Ik geniet geweldig van je hilarisch verhaal! Grappig dat ik het broekje van Matteo terug zie. Dat heeft hij inderdaad heel veel gedragen toen hij nog luiers droeg. Het zou me verwonderen dat Yannis met zijn dikke billetjes er nu nog zou in passen.
    Ik zie de prachtige kleurige stoffen weer terug, en ben je nog altijd dankbaar dat je me meenam naar die fantastische stoffenwinkel. De stoffen die ik toen kocht hebben me nog veel plezier opgeleverd.
    Direct na onze reis heb ik alle kussens van de tuinstoelen in een nieuw stofje gestoken. Bij het tuinfeest voor mijn moeder’s 85 ste verjaardag waren alle tafels bekleed met de prachtige zwarte stof met rode en oranje vierkanten ( die je me toen zag kopen). De kussens op de sofa binnen… daar moet ik nog aan beginnen. Op een koude druilerige dag zal dat naaiwerkje me weer terugbrengen naar de heerlijke zomerse vakantie in Zambia.
    En dat van die naaimachine …. gewoon doen Elske ! Er is niks moeilijks aan.
    Dikke kus voor jou, Marc, Andres en Nora.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: