Straatlawaai

Ik sta in de keuken courgettes te snijden voor de risotto die op het menu staat, als de generator afslaat. De stroomonderbreking is afgelopen; Nigelec (energieleverancier) is terug.
Nu het kabaal en de stank van de generator weg zijn, kan het keukenraampje weer open. De keuken is verreweg de warmste ruimte in ons huis, en ook al is het buiten eerder warm, een beetje buitenlucht in combinatie met de plafondventilator geven enigszins verlichting.

Voor het uitzicht hoef ik het niet te doen; voor het raam staat immers diezelfde generator, met daarachter de hoge muur die ons erf helemaal omsluit. Wat er buiten op straat gebeurt kan ik dus niet zien, maar door het openen van de ramen komt het leven op straat toch een beetje mijn keuken binnen.

Ik hoor kinderen roepen en lachen; geluiden van het schooltje tegenover ons. De nodige auto’s en motors hobbelen door de putten in ons straatje. Van veraf toeterend, om te laten weten: “hier ben ik”! Met achterliggende boodschap “dus allemaal aan de kant want ik wil eerst”.

De champignons maak ik zorgvuldig schoon voor ik ze snijd. Op de achtergrond het geblaat van de buurman zijn geiten. Champignons vind je hier doorgaans alleen in blik, dus als ik eens een bakje geïmporteerde champignons tegenkom in de winkel, heb ik moeite om het te laten staan. Maar ik koop het alleen als de champignons ècht mooi en stevig zijn. Anders zijn ze de zes Euro die ik ervoor moet betalen niet waard.

Er wandelt een coupeur door de straat. Met een naaimachine op zijn hoofd kondigt hij zijn komst aan door met zijn scharen te klingelen. Een geluid wat hier niet weg te denken is uit het dagelijkse leven, maar waarvan het toch even duurde voordat ik het kon plaatsen.
IMG_6510
Terwijl ik een ui met een teentje knoflook aanfruit in olijfolie, staat de bouillon op te warmen. Ikzelf ben inmiddels ook aardig opgewarmd, al sta ik op blote voeten en in korte broek.  Nadeel van een keuken is natuurlijk dat het koken moet gebeuren op vuur (of een andere warmtebron). En dan wordt warm al snel heet.

Buiten wordt er geroepen. Waarschijnlijk iemand die iets wil verkopen. Het is net als bij ons op de markt, waar de marktkramer roept wat hij allemaal voor lekkers te koop heeft voor een prikkie. Alleen is het hier geen markt, maar loopt de verkoper door de straten te zeulen met zijn koopwaar. Ik koop soms thee bij ‘de man met het kastje’. Hij draagt een kastje op zijn schouder, krukje in de hand. En ondertussen roepend wat er allemaal in dat kastje zit. Denk ik, want ik versta het natuurlijk niet. Maar als ik interesse toon, zet hij het kastje op zijn krukje en gaan de deurtjes open. Ik kies altijd voor “Azawad”, oftewel “le thé des Touaregs”. De guards zijn er dol op en voor nog geen twee Euro heb ik 10 pakjes. Kunnen ze even vooruit.
IMG_3458
De rijst is inmiddels glazig, dus de bouillon mag er beetje bij beetje door. Het begint lekker te ruiken in de keuken en mijn maag gromt. Nora komt aan mijn been hangen, al “njam njam” roepend; ik denk dat de geur haar ook wel aanstaat. Risotto is een van haar favorieten. En dan vooral de KAAS. Een van haar eerste woordjes, naast papa, mem, bumba en poes.
De hele dag loopt ze met de kaasschaaf te zwaaien (die ze, nog steeds, uit mijn keukenlade pikt) en “kaas! kaas!” te roepen. Met een vragende blik in de ogen en een wijzend vingertje naar de koelkast.

Ik verzamel alle courgetteschillen en ander afval en breng het zakje samen met Nora naar de vuilnisbak buiten, aan de weg. Een oud olievat is het eigenlijk, en het staat met een ijzeren ketting vast aan de boom. De eerste twee werden namelijk gepikt. Nora roept “poes! poes!”, want er lopen koeien op de weg. Grappig, want een paar jaar geleden schreef ik vanuit Zambia een blog over een verblijf in Kafue NP, waar Andres ook tegen alles wat bewoog “poes” riep (Kijk maar). Nora doet nu precies hetzelfde, zij maakt ook geen onderscheid tussen poezen, honden, kamelen, geiten of koeien. Alles is poes 🙂
IMG_4226
Verder is het rustig in de straat. De ezelkar hebben we net gemist, aan de lege vuilnisbak te zien. Ondanks dat je hier veel ezels ziet, hoor je ze eigenlijk nooit. Hetzelfde geldt voor de kamelen.


We gaan snel weer naar binnen. Marc kan elk moment thuiskomen, dus we raspen de parmezaanse kaas. Ik rasp en Nora doet verwoede pogingen om op mij of op het aanrecht te klimmen. Alles voor een stukje kaas.

Als we twee uur later onze borden leeg hebben en nog een gezelschapsspelletje doen, kondigt het gebed uit de moskee aan dat het bedtijd is voor de jongste twee. We hebben het geluk niet tè dicht bij een moskee te wonen (vooral voor het ochtendgebed tussen 5 en 6 uur is dat fijn), maar de dichtstbijzijnde kreeg onlangs nieuwe speakers en de oproep tot gebed kan daardoor ook toegevoegd worden aan het lijstje van straatlawaai. En daar kan een keukenraampje geen verandering in brengen, helaas.

Groetjes uit Niamey xx

 

One Comment on “Straatlawaai

  1. Wat een prachtig inkijkje in jullie dagelijkse leven. De manier waarop je het beschrijft maakt dat ik het voor me zie en hoor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: