Naar de dokter

Vanochtend ging ik naar het ziekenhuis. En dat vind ik altijd best wel een onderneming hier. Ik doe het alleen als het moet, zeg maar. Alles wat uitgesteld kan worden tot in België, mag wachten. 

Zo ook vorig jaar, toen ik naar de Belgische dermatoloog toog met een bultje op mijn schouder. Bleek een onschuldige talgkliercyste te zijn. Kon ik prima laten zitten in principe, maar omdat hij nèt onder mijn bh bandje zat irriteerde het ding me weergaloos en opperde ze om hem weg te snijden. Prima: sneetje, balletje eruit, hechting erin en pleister erop. Dat alles tijdens een praatje over koetjes en kalfjes en bij de laatste handdruk nog eens een herinnering dat de pleister een X aantal weken moest blijven zitten en ik niet mocht zwemmen de eerste weken na terugkomst in Niamey. 

Fast forward naar die X aantal weken later, toen ik best wel heel blij was dat die pleister er af mocht. Om eens te kijken hoe het aan het genezen was, want de pijnlijke steken en het trekkerige gevoel stelden me niet helemaal gerust. Jammer genoeg deed de aanblik van wat er onder mijn pleister zat, dat ook niet. Hier ging iets niet helemaal goed. Maar ja, wat doe je daaraan? Beetje ontsmetten en afblijven leek mij het beste idee. De dermatologe ook, zo mailde ze. Maar ja, terwijl die kleine cyste al irriteerde, deed dit grote litteken dat in overtreffende trap.

Fast forward naar vorig jaar, toen ik de vader van vrienden weerzag hier in Niger. Hij op vakantie bij zijn kinderen/kleinkinderen, ik met mijn grote en pijnlijke litteken naast hem op de bank. Hij is dermatoloog, wist ik nog van onze eerdere ontmoeting in Zambia. Toen hij bij diezelfde vrienden op visite was en aanbood om Andres zijn vaccin te zetten. Dus tussen de koffie en de lunch door deden we een soort mini-consult en werd mij gezegd dat dit vaker voorkwam en dat het natuurlijk niet meer weggaat, maar ze wel iets konden doen tegen de pijn en zwelling.

Fast forward naar 6 weken geleden toen ik bij hem in zijn praktijk zat voor de benodigde injecties. Een stuk of zes prikjes, met ondertussen een praatje over het weer en over Niger en de vrienden, de kinderen…. Klaar! Maar, voor het gewenste en blijvende resultaat, moet de behandeling een aantal keer herhaald worden. Ik kreeg een ampul met injectievloeistof mee, en vandaag was de dag dat ik die uit de koelkast haalde en in een soort zelf gefabriceerd mini-koelkastje meenam naar het ziekenhuis. 

Ik moest bij Clinique Zana zijn, werd mij gezegd. Daar zit een dermatoloog. Het moderne bord aan de poort doet nieuwerwetse toestanden vermoeden, maar het gebouw zelf doet toch weer vrij “Nigerees” aan. Ik meld me aan bij de receptie, betaal voor het consult en neem plaats in de wachtzaal. Het is niet zo druk, ik heb geluk. Dat is namelijk ook 1 van de redenen waarom ik ziekenhuisbezoekjes in Afrika tot zoverre niet echt aangenaam vond. Aan afspraken doen ze niet, dus wie eerst komt die eerst maalt. En dan blijken er toch altijd zeer veel hulpbehoevende Afrikanen te zijn. 

Op verschillende plaatsen hangen er posters aan de muur, met de nodige middelen ter Covid-preventie. Iedereen kent ze wel inmiddels; handen ontsmetten, mondmaskers dragen, afstand houden enzo…. Jammer wel dat het pompje met ontsmettingsmiddel bij de ingang leeg was en dat het mondkapje van de receptioniste onder haar kin hing. 

Als ik aan de beurt ben en de behandelkamer betreed, vraag ik me af of er zoveel mensen toegestaan zijn op zo’n kleine oppervlakte? Er staat een bureau en een behandeltafel, een klein ladekastje en twee stoelen. En drie mensen. Met mij erbij is het een vrij vol geheel. 

Ik doe mijn uitleg aan de twee (ongemaskerde) heren en de dame met een masker bungelend voor haar borst. De ene meneer voert het woord, de andere schrijft op een kladblok en de mevrouw in haar bruine lederen agenda van 2020. Er volgt een lang verhaal van (vermoedelijk) de dokter, waarvan ik maar de helft meekrijg. Maar na wat vragen blijkt dat ze inderdaad willen injecteren, maar dat ze daarvoor liever een soort prikpen gebruiken. Het doet mij denken aan het ding dat mijn moeder gebruikt om haar bloedsuikers te meten. Ik ken het korte, ondiepe prikje en omdat hun uitleg plausibel is, lijkt me dat dan ook geen probleem. Ze stemmen ermee in mijn eigen injectievloeistof te gebruiken en dus zijn we helemaal klaar voor behandeling. 

Ik ga zitten op de behandeltafel en ontbloot mijn schouder. Er wordt gezegd dat ik beter even kan gaan liggen. Nu ben ik de slechtste niet en dus ga ik op mijn buik liggen. Alleen is dat heel onhandig door de knik in de tafel (bedoeld als soort hoofdkussen?) en kan ik niet echt een comfortabele pose vinden. Ik eindig dus leunend op mijn kin, in een soort liggende plank. Er worden bureaulampen verplaatst en er wordt een echt operatielakentje over mijn schouder gedrapeerd. Een beetje jammer wel dat de verpleger na dit alles nog moet beginnen met het klaarmaken van de spuit, maar ik staar nog een paar minuten naar het ladekastje voor mijn neus. “Haelvoet België” staat er op de sticker, dat is dan wel weer grappig. 

Maar dan komt het. De prikpen is in gereedheid gebracht, maar ik zie een injectiespuit voorbijkomen. Ik vraag of ze toch liever gewoon injecteren? “Nee nee madame, deze is voor de anesthesie”. Nu ben ik eventjes de weg kwijt. Dus ze willen me verdoven met een injectiespuit, voor de mini-prikjes die minder pijn zouden doen dan de gewone injectiespuit waarnaar ik vroeg? Drie vragende en zorgelijke gezichten kijken op me neer als ik resoluut zeg dat ik liever zonder verdoving wil beginnen. Maar ze zijn braaf en luisteren.

Vervolgens word ik een minuut of twee lek geprikt met wat een soort mitrailleur-prikpen blijkt. Daarna volgt een isobetadine-douche en wordt de mevrouw wandelen gestuurd om steriele gaasjes te zoeken. Er wordt een voorschrift geschreven voor een zalfje dat ik mag smeren om het sneller te doen “helen” (?), een voorschrift voor een nieuw ampul injectievloeistof en een afspraakbrief voor over 3 weken. Voorlopig is alles weer OK. Het steriele gaasje plakt nog met een stuk tape over het litteken, het mag er vanmiddag af, hebben ze gezegd. Ik ben benieuwd. 

2 Comments on “Naar de dokter

  1. Volgende keer in Belgie Ag+/zilver pleisters kopen.doen wonderen

    Get Outlook for Android

    ________________________________

    Like

    • Oh daar had ik nog nooit van gehoord! Maar heb het even opgezocht en dat ziet eruit als iets wat ik in huis wil hebben hier 🙂 Ik heb ze op mijn lijstje gezet, bedankt voor de tip!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: