Feestjes

Had ik al verteld van dat vrijgezellenfeestje van laatst? Waarschijnlijk niet. Omdat al het beeldmateriaal daarvan onbruikbaar is voor deze blog. En omdat het moeilijk te omschrijven is hoe hilarisch het kan zijn om in een minibusje door Niamey te scheuren, van de ene maquis (lokale eetgelegenheid) naar de andere. Onderweg van alles meemakend door de opdrachten die we de bruidegom-to-be hadden toebedeeld of misschien gewoon omdat we een bende idioten zijn 😉 Maar als de politie, die ons in eerste instantie tegenhield voor een controle, vraagt de locatie door te sturen van waar we verder zouden feesten, geeft dat misschien een idee van hoe leuk het was 😀 

Ze zagen dat het goed was

Ons leven is momenteel een aaneenrijging van feestjes: verjaardagen, mensen die terugkeren, mensen die vertrekken. Etentjes hier en daar, girls night, filmavonden, de Belgische feestjes… Mij hoor je niet klagen! Maar een van de leukste feestjes van het jaar – alhoewel eerder klein gevierd – komt er bijna aan: de verjaardag van Nora. 

Afgelopen week reed ik de stad door, op zoek naar gepaste cadeautjes. Ik vond iets met batterijen dus dat wordt sowieso een succes. Als tegenwicht kocht ik een houten puzzel, die in de auto een beetje kromtrok door de warmte maar nog puzzelbaar is. Wat bellenblaas en een prinsessenjurk (in de hoop dat ze dan uit haar kledingkast blijft en stopt met 3x per dag omkleden) en voor het laatste cadeautje reed ik gisteren terug naar Monsieur Abda. 

Ik kwam van de dermatoloog, alwaar ik deze keer een pleister afdwong (de vorige keer vond de dokter dat niet nodig, en kwam ik thuis met een bloedvlek in mijn jurk). En ik dacht even een snelle binnenweg te nemen van het ziekenhuis naar het huis van Mr. Abda. 

Maar zo logisch en makkelijk als dat in mijn hoofd leek, zo moeilijk bleek het in de praktijk. 
De zandweggetjes bogen af in plaats van rechtdoor te gaan, de verkeerde kant op ook. En nadat ik voor de derde keer zwaaide naar de pottenverkoper, maakte ik rechtsomkeert om alsnog de “gewone” weg te nemen. 

Maar de armband is binnen en dus resten nu alleen nog de gewone boodschappen. Want met twee verjaardagen binnen het gezin is het onze beurt om een feestje te organiseren. Het is me nog niet helemaal duidelijk wat er precies staat te gebeuren, maar wat hapjes en drankjes moeten we zeker in huis hebben. Duimen jullie mee dat mijn auto niet in staking gaat? Er zijn weer wat troubles in paradise, op dat gebied…. 

Marc had laatst ook troubles; zijn visum zou verlengd worden maar opeens bleken daar pasfotos voor nodig. Nu vind je hier in Niamey honderden pasfoto winkeltjes; dus Marc ging naar het eerste en beste hutje dat hij kon vinden. Poseren, vooral niet lachen en ja hoor hij stond erop. Dat ging snel, want tijd had hij eigenlijk niet. Maar toen wilde de printer niet, want er was niet genoeg stroom. Marc, druk druk als hij was, begon te foeteren over dat hij hier echt geen tijd voor had enzo. Maar de man beloofde een snelle oplossing, en die kwam in de vorm van een motor. Vriend met motor parkeerde voor de deur. Er werden wat draadjes verbonden tussen motor en printer en toen was het een kwestie van een paar keer goed gasgeven, en de foto’s waren geprint! 

Als de foto’s voor gebruik op Europese documenten waren geweest, dan had Marc waarschijnlijk een probleem. Maar hier wordt er gelukkig niet gepiept over de ietwat fletse kleur, de vreemde schaduwen (nee dat zijn geen bakkebaarden of oorbellen) en het vrij dunne papier. Weer een probleem uit de wereld. Nu mijn auto nog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: