Happy days

Het is een warme avond. Er staat geen zuchtje wind en als we de tuin binnenlopen vinden we een deel van ons gezelschap voor deze avond in het zwembad. 
We begroeten elkaar en ik ga op de rand van het zwembad zitten. Terwijl mijn voeten trage cirkeltjes door het water maken wordt er een koude gin-tonic gebracht. 
De rest van het gezelschap druppelt ook binnen en links en rechts wordt er geklonken en gepraat. 

De achterkant van mijn jurk is nat, ik heb hem niet hoog genoeg opgetrokken. Als mijn drankje op is, verlaat ik de zwembadrand en laat mijn jurk drogen terwijl ik mijn menukeuze maak en doorgeef. Het zou kunnen dat mijn drankje nog eens bijgevuld wordt ondertussen, zo gaat dat hier en het is warm. 

Het zwembad en de tuin behoren tot een restaurantje iets buiten de stad. Het is een prachtige rustgevende plek; je zit in een tuin vol tropische begroeiing, met de nodige sfeerverlichting en onder de sterrenhemel. Grote luxe zonder dat er enige vorm van echte luxe te bespeuren is.

Als het eten in aantocht is krijgen we een seintje en nemen plaats aan de mooi gedekte tafel. Met de voetjes in het zand genieten we van de beste keuken die er (volgens mij) in de omgeving van Niamey te vinden is. 

Het is zo’n avond waarop het zomaar laat is. Maar wat een afsluiting van een toch al bijzondere dag!
Het was namelijk de dag dat onze lieve Andres zes jaar werd. De dag waar hij al twee weken naar uitkeek, waar hij zenuwachtig voor was en niet van kon slapen. De dag dat hij om 6 uur wilde ontbijten en dat we om half 8 in het zwembad lagen. 

Er waren natuurlijk cadeautjes en een chocoladetaart met smarties. Er waren speurtochten en pizza’s en we zwommen ’s middags gewoon een tweede keer. Op elke foto die ik maakte stond een blij, verrukt kind. Heerlijk. 

Als het goed is zijn er geen foto’s van mij van deze dag noch avond. Maar ik weet zeker dat àls die er wel waren geweest, mijn gezicht even verrukt zou zijn als van mijn zesjarige zoon. 

Wij kunnen er weer even tegen hier!