Parkeer stress

Het is maar een smal zandweggetje; de man voor me verspert mijn weg. Hij is groot, zeker 1.85 meter met brede schouders en een rechte rug. Zijn zwarte plastic slippers zijn een paar maten te klein; de hele hak stapt in het zand. De broek was ooit van het nette soort: beige met een gestreken plooi. Nu is het een groezelige broek, beige met vlekken en weinig model. De broekspijpen net iets te kort voor die lange benen. 
Het groene shirt is vaal, maar de kleur komt overeen met het patroon op zijn verder witte keppeltje. Daar bovenop draagt hij een ronde ijzeren bak met brochettes. Die kun je hier overal op straat kopen, zo ook bij deze man. Hij maakt grote trage passen en kijkt niet om. Zou ik ook niet doen, met zo’n bak met brochettes op mijn hoofd. 

Ik ben inmiddels niet meer de enige auto die achter hem rijdt, er begint iemand te toeteren. Langzaamaan beweegt de man zich naar de linkerkant van de weg, ruimte makend voor ons. Van stress of enige andere vorm van ongemak lijkt hij totaal geen last te hebben. Opgedreven door de auto die zo’n beetje in mijn kofferbak zit inmiddels, rijd ik de man voorbij en zoef door het verder verlaten straatje. Maar als ik linksaf sla richting Andres zijn school, is het alweer gedaan met vlot rijden. De auto’s staan tot voorbij het hotel geparkeerd, dat belooft niet zoveel goeds. 

De school ligt namelijk vlak bij een kruispunt. En normaal gesproken is dat niet zo’n druk kruispunt, maar als de school in- of uitgaat dan verandert het tijdelijk in één grote verkeerschaos. Overal wordt er geparkeerd; op stoepen, in de berm en half op straat. 
Ik heb de situatie hieronder een beetje proberen schetsen: ik sta meestal geparkeerd in de straat van hotel Bravia, of in de straat van de Cobra, wat tevens de straat met de bouwwerf is. Dit zijn dus beide straten met blauwe autootjes.

De straat met de gele autootjes staat ook overvol, en die komt uit op een drukkere straat waar ik zeker niet kan of wil parkeren. Waar de rode autootjes staan kom ik NOOIT met de auto. Dat is een no-go. Dat straatje loopt naar de parkeerplaats en ingang van de school. Klinkt ideaal maar is het niet, aangezien er een slagboom staat en die alleen omhooggaat voor onderwijzend personeel en belangrijke types. 

Toch probeert zeker de helft van de chauffeurs om het kind daar, zo dicht mogelijk bij de slagboom, af te zetten. Er zijn een aantal plaatsjes om te parkeren in het straatje zelf, maar daardoor blijft er weinig ruimte over om te manoeuvreren. En eigenlijk moet iedereen die het straatje inrijdt, bij de slagboom rechtsaf slaan en een blokje omrijden vooraleer hij zijn weg kan vervolgen. Maar stiekem proberen de chauffeurs wel eens te keren in de straat, wat op zich al niet makkelijk is, om dan tegen de stroom in terug te rijden naar dat toch al heel drukke kruispunt. 

En dat is dus elke dag weer een heel gedoe. Iedereen rijdt elkaar vast, er wordt getoeterd en gefoeterd. Doordat wij iets verder weg geparkeerd staan, moeten Andres en ik het kruispunt te voet oversteken. “Ik ben altijd bang als jij oversteekt, mem”, vertelt hij op een keer. Als ik zeg dat ik goed uitkijk, en hij zich daar geen zorgen over hoeft te maken, krijg ik als antwoord: “ja maar sommige auto’s rijden zo snel, en jij hebt geen Sketchers hè”. Hijzelf kreeg onlangs super snelle nieuwe schoenen, vandaar 😉

Als Andres veilig en wel binnen is zoek ik een weg door de chaos, terug naar mijn auto. Samen met al die andere vaders, moeders en chauffeurs. Natuurlijk is er net op dat moment een betonmixer aan het keren op de weg, of een ander kunstje aan het doen bij de bouwwerf. De weg is geblokkeerd en dus zit het kruispunt muurvast. Gelukkig hoef ik voorlopig nergens op tijd te zijn. Ik laat mijn motor dus nog even uit staan en kijk hoe een man met een stuk of 30 opblaas speelgoedjes rond zijn nek en op zijn hoofd door het stilstaande verkeer laveert. Voor de poort van hotel Bravia wordt de stoep aangeveegd, de bewaker die ik daar regelmatig tegenkom wenkt naar me. Ik doe mijn raampje open en na een praatje over de chaos (en het weer en zijn familie en het stof en de “kou”) begint hij een en ander te regelen om plaats te maken voor mijn auto. Ik stond hier eigenlijk wel goed, en als alle auto’s over een paar minuten hun uitweg hebben gevonden uit de chaos is het kruispunt weer rustig en vrij. Maar ik kan de man niet tegenhouden dus manoeuvreer ik mijn auto door het verkeer en keer voor de ingang van het hotel. Om vervolgens weg te rijden in de andere richting, weg van die chaos achter mij. Tot ik over een paar uur weer terug moet om Andres op te halen. Dan begint het allemaal opnieuw. 

One Comment on “Parkeer stress

  1. Daarbij vergeleken zijn mijn parkeerperikelen niets! Vanochtend stonden we ‘alleen’ bij het grote heideveld. Niks geen auto’s of mensen met dingen op hun hoofd. Wel een mooie wandeling gemaakt. Het was weer een leuk verhaal en die autootjes maakten alles duidelijk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: